Orientale Orientatie Trip

Hierna volgt het verslag van een reis naar het verre oosten van Onno B. en mijzelf in 1989. In antichronologische volgorde.

by admin | Tuesday 10 October 1989 0:07am | China 1989 | permalink | 0 comments

Maandag 9 October 1989

Na enigszins uitgeslapen te hebben onze spullen gepakt. Dit zou dus de laatste dag van onze vakantie worden. We gaven onze rugzakken bij het hotel in bewaring en maakten een plan. Eerst wilden we naar het nationaal museum en daarna naar de koninklijke prauwen (royal barges). Op weg naar het museum aten we voor ongeveer fl10,- per persoon een heerlijke maaltijd van krab, asperges, kip etc.

Bij het museum aangekomen bleek dit helaas te zijn gesloten, zodat we maar besloten naar \'the royal barges national museum\' te gaan lopen. De weg naar dit museum voerde door een woonwijk op palen, erg interessant. Het museum bleek een hal waarin 9 tot 10 prachtig versierde boten lagen. Hier kwamen we in gesprek met John, een Engelsman die voor 7 weken op vakantie was naar Thailand en Maleisië. We besloten om gezamelijk een biertje te gaan drinken en te kijken maar we nog heen konden gaan. Jim Thomson\'s House was het eerste idee maar toen bleek dat we daar pas rond sluitingstijd zouden aankomen besloten we om maar de riviertaxi te nemen. Dit is een soort bus die op verschillende plaatsen aan de rivier stopt om mensen aan boord te nemen. Stoppen is niet het juiste woord, want je moet erg snel zijn om aan boord te kunnen stappen. (Net als bij de echte bussen van Bangkok trouwens). Bij het Oriental Hotel gingen we van boord. Na wat door de diverse straatjes te hebben gewandeld aten we wat bij een restaurantje, waarna we afscheid van John namen. Vlakbij het hotel kocht ik nog een t-shirt, dat later een hemd bleek.

We bestelden een taxi en zetten koers naar het vliegveld.

Holland, here we come

by admin | Monday 9 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zondag 8 October 1989

Na het ochtenkrieken aan ons voorbij te hebben laten gaan en op een Christelijk tijdstip uit ons bed te zijn gerold (het was tenslotte zondag), hebben we de bus naar het centrum genomen. Er uit in chinatown en na wat gewandel over marktjes, gebrunched bij een straat restaurantje.

Daarna ging het per voet naar het koninklijk paleis. Het paleis was werkelijk schitterend, het was alles goud mat er blonk! Woorden schieten te kort, zie de foto\'s.

Slechts één dissonant wil ik noemen, n.l. het verschijnen van de vreselijke Henk W., bekend van VARA r. en Het Goede D. Hier struikelde ik namelijk bijna over toen ik een vergulde stoepa (zo noem je die kegelvormige dingen) van nabij wilde bekijken.

Na een 3 uur durende rondgang door het paleis en bijbehorend museum moesten we het complex verlaten vanwege sluitingstijd.

Buiten raakten we in gesprek met twee Thais. De een dacht dat dat ik het wel erg warm zou hebben, het zweet liep namelijk in straaltjes van m’n gezicht. Eigenlijk had ik dat zelf al niet meer gemerkt, en vertelde hen dan ook dat het wel went na een paar dagen.

We werden geadviseerd de veerboot naar de andere oever te nemen, waar de tempel van de dageraad staat. We betaalden 1 Bath voor de overtocht en nog eens 5 voor de tempel. De pagode kun je tot ongeveer 1/3 van de totale hoogte beklimmen en dan heb je een schitterend uitzicht over de stad en de rivier. Daarna hebben we nog een tijdje gewandeld tot we een restaurant vonden waar we een vegetarische maaltijd nuttigden.

De terugrit naar het hotel was een ander probleem, we lazen de kaart verkeerd en namen de verkeerde bus (waarom komt me dat bekend voor?). Toen we erachter kwamen dat we verkeerd waren kostte het enige moeite om uit te vlooien welke bussen we toen moesten nemen om weer bij ons hotel te komen. Uiteindelijk is ons dat wel gelukt, en na twee Cola\'s vielen we als blokken in slaap.

by admin | Sunday 8 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zaterdag 7 October 1989

De volgende ochtend vroeg opgestaan. Onno wekte me om 10 over 7 met de onsterfelijke woorden: \'Peter, we zijn ons ontzettend verslapen!\'. \'Lul!\', roep ik hartgrondig terug, nadat ik mijn horloge heb geconsulteerd. Onno\'s klokje bleek nog op HK tijd te staan en wees een uur later aan.

Na dat ik me heb gedouched en Onno geld heeft gehaald, namen we bus 25 naar het centrum, althans dat dachten we. In werkelijkheid kwamen we ergens in de buitenwijken uit. Bij een markt gingen we er maar uit. We konden in ieder geval nu wat bananen kopen, en zelfs een pak chocolademelk. Na nog wat rond te hebben gewandeld namen we dezelfde bus, nu in de omgekeerde richting. Na ruim een uur kwamen we dan in het centrum aan, naast het koninklijk paleis. We bezichtigden de tempel die naast het paleis ligt. Deze is vooral bekend vanwege de enorme liggende boedha, die toen wij er waren, juist van een nieuwe goudlaag werd voorzien. In het kader van de zestigste verjaardag van de Koning (in 1987) is alles in restauratie (verjaardags kadootje of zo).

We wandelden een tijdje rond en toen ik even ging zitten raakte ik aan de praat met een thaise jongen, Jo genaamd. Hij was in de tempel om te offeren en vertelde me wat over het boeddhidsme, en wat hij in het dagelijks leven doet. Het is gebruikelijk om per gezin minstens één zoon voor een paar maanden naar een klooster te sturen. Meestal gebeurd dat in de regentijd omdat er dan toch niet op het land gewerkt kan worden.

Jo heeft economie gestudeerd en werkt nu als bewaker van een bank (!). Ook hij heeft een tijdje als monnik in een klooster geleefd.

Als Onno er ook bij is gekomen laat bij ons op de kaart zien waar we de mooiste plekken van Bangkok kunnen vinden.

Hierna wandelden we nog een tijdje door de stad, bezochten nog een parkje met monumenten voor de overlevenden en vooral veel schilpadden (turtle rock) en een pagode. Hierna vonden we dat het tijd werd voor ons medicijn en bestelden we bij een restaurantje een biertje. Dit Is in Thailand relatief duur, voor een flesje betaal je algauw zo\'n 40-70 bath, terwijl je voor zo\'n bedrag ook goed kunt eten. Het smaakte er echter niet minder om.

Na een vrij lange wandeling, werden we, terwijl we even uitpuften, aangesproken door een heer. Hij vertelde ons dat er vlakbij ergens klassieke Thaise dansen zouden worden opgevoerd. Dat treft, want daar waren we net naar op zoek. Hij beweerde docent in de architectuur te zijn en daarnaast wat bij te verdienen met de verkoop van half edelstenen (daar komt de aap uit de mouw). Hij vertelde ons onophoudelijk dat safieren erg goedkoop zijn en dat we de fabriek mochten zien. We vertelden ben dat we echt geen geld hadden en dat we beslist niets konden en wilden kopen. Het hielp echter allemaal niets en we moesten toch maar meekomen. Binnen werd ons een drankje aangeboden. Drie meisjes zaten aan slijptafels stenen te slijpen. Een meneer vertelde ons hoe de stenen gedolven worden, meestal door arma mensen in de buurt van de Cambodjaanse grens. Hij vertelde ook dat safieren te herkennen zijn aan het feit dat ze blauw zijn, in plaats van bijvoorbeeld robijnen, die rood zijn. We kregen nog een lesje in hoe valse van echte saffieren te onderscheiden waarna we ons uit de voeten wilden maken. Dat koste natuurlijk de nodige moeite en nadat we beloofd hadden er over na te zullen denken mochten we het pand verlaten. Een van de meisjes bood spontaan aan om kaartjes voor de dansvoorstelling te regelen en we liepen met haar mee naar de zaal. We mochten er pas na een uur in, en een maaltijd was bij de prijs inbegrepen, dus wandelen we nog een tijdje doelloos rond.

Bij het binnenkomen moesten we onze schoenen uit doen en schoven we aan aan lange tafels. Tot onze schrik werd voor ons een nederlands vlaggetje gezet. We waren even bang dat we er in geluisd waren en dat het een goedkope toeristen attractie zou worden, maar dat viel mee. later hoorden we dat de dansers leerlingen waren van de beste school van het land. Het eten vooraf was ook heerlijk.

De shows waren echt fantastisch, dansers die mythische verhalen uitbeelden, afgewisseld met zwaardvechters die schijngevechten hielden (een ervan was een meisje, dat natuurlijk \'won\'). Het was niet echt goedkoop (300 bath = 130,-), maar het geld zeker waard. Dat vond zelfs Onno, zeker nadat bij erachter gekomen was dat de bediende op het toilet zijn handen afdroogde voor een muntstuk. Hij ging hierna wel 5 keer naar de WC. Na dit alles voldaan teruggekeerd naar het hotel.

by admin | Saturday 7 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Vrijdag 6 October 1989

Dit was alweer de laatste dag in Hong-Kong. Na nog wat laatste souvenirs en een Thailand travel survival kit te hebben gekocht, keerden we terug naar het hotel om onze bagage op te halen. De express bus naar het vliegveld stopte min of meer voor de deur van ons hotel en kwam net aanrijden toen wij naar buiten kwamen.

De zes uur (PM) stapten we in het vliegtuig naar Bangkok. Dáág Hong-Kong!

Aan boord bleek het met China Airways (van Taiwan) erg goed vliegen en voor we er erg in hadden waren we in Bangkok. Tot Onno\'s niet geringe teleurstelling hadden we weer geen problemen aan de grens en werden onze paspoorten probleemloos volgestempeld. Bij het loket voor hotel reserveringen boekten we een niet te duur hotel (450 Bath, ongeveer 45 gulden). In de aankomsthal werden we onmiddellijk onder de voet gelopen door allerlei taxi aanbiedende lieden. We probeerden echter, eigenwijs als we waren, een bus naar de stad te nemen. Dit bleek bijkans onmogelijk zodat we ons genoodzaakt zagen om toch maar een taxi te nemen. Vanuit onze onderhandelings positie moesten we genoegen nemen met een (waarschijnlijk) te hoge prijs. (Wij wisten niet hoe ver en hoe duur het was, zij wisten wel dat we graag weg wilden).

De taxichauffeur moest even zoeken, maar 40 minuten later zette hij ons toch bij hotel \'Miami\' af. Het hotel was goed, schoon en airconditioned. Na ons gesetteled te hebben nog even een ommetje door de buurt gemaakt en toen gaan slapen.

by admin | Friday 6 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Donderdag 5 October 1989

Allereerst namen we de trein naar Fo-Tan, omdat daar zich volgens de kaart een tempel met 10.000 boedha\'s zou bevinden. Ter plekke bleek achter niets te vinden, en we begrepen dat onze kaart in gedetailleerdheid te kort schoot. Wel zagen we op een stukje Hong-Kong waar we wel een gedetailleerde kaart van hadden een klooster. Met de trein terug naar de metro (MTR-Mass Transit Railway), en vandaar mee naar het eindpunt Tsuen-Wan, in het westelijk deel van de stad. Daar bevindt zich namelijk het \'Chock-Lam-Sim-Yuen klooster\'. Na wat vruchteloos speurwerk naar een bus die ons verder zou kunnen brengen besloten we om maar te gaan lopen. Het was een hele klim naar het klooster, dat boven op een heuvel staat. De boedha\'s waren ook hier meer rijkelijk versierd en er heerste een heerlijke rust, in vergelijking met de stad beneden.

Op de terugweg bij \'prince Edward’ uitgestapt en wandelend teruggekeerd naar het hotel.

‘s Avonds bij \'Bodhi\' vegetarisch restaurant vreselijk lekker gegeten, ondermeer allerlei vreemde paddestoelen, met brocolli, noten etc. Ik ben daarna teruggegaan naar het hotel i.v.m nog steeds voortdurende problemen met de stoelgang. Onno ging nog even in een schuimkraag bijten.

by admin | Thursday 5 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Woensdag 4 October 1989

Deze dag heb ik uitgeroepen tot algehele rustdag voor de ingewanden. Het rommelde nog aan alle kanten en een algeheel gevoel van malaise was over me gekomen. Ik besloot dan ook het maar rustig aan te doen. Ik heb het grootste deel van de dag lezend doorgebracht.

Onno heeft intussen geheel Hong-Kong Island verkend.

’s Avonds ons ouderwets vermaakt met een amerikaanse cliché film: A teenage Vaspire. Op de televisie.

by admin | Wednesday 4 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Dinsdag 3 Oktober 1989

Vroeg op om de boot naar Hong-Kong te halen. De bus naar de vertrek hal bleek voor ons hotel te stoppen (3A) dus dat was een mooie meevaller.

Half negen kwamen we bij de jetfoil terminal aan en kochten we kaartjes voor de boot van 9 uur.

Zo\\\'n jetfoil is eigenlijk net een vliegtuig, het heeft ook vleugels, alleen zitten die onder water. De stoelen zijn in rijen gerangschikt, en het geluid van de gas turbines lijkt sprekend op dat van straalmotoren.

Na een uur kwamen we in Hong-Kong aan. Mijn eerste actie na de douane was het bezoeken van het toilet. Het zat nog steeds niet lekker met mijn ingewanden.

We vroegen een politie agent de naam van een hotel (Chonking house) in het chinees op te schrijven en hiermee gewapend namen we een taxi. De chaufeur begreep er echter weinig van en ten einde raad lieten we ons naar bv het YMCA afzetten. (We vroegen namelijk naar een goedkoop hotel.) Van de prijs bleven we echter bijna dood, HK$ 480 (fl. 135,-). De klerk begreep ons probleem echter en duidde op de kaart aan maar we goedkope hotelletjes konden vinden: Chonking house! Het bleek aan de overkant in Kowloon te zijn, en met de metro te bereiken. Na enig gezoek vonden we de ingang. De 7e of 8e verdieping was ons aangeraden, dus gingen we daar maar eens kijken. Er waren inderdaad veel kleine hotelletjes, en wanneer ik zeg klein bedoel ik ook klein: 4 tot 10 kamertjes. We bekeken een kamer en na wat prijs onderhandelingen gingen we akkoord. De kamer was piepklein, maar schoon, en de wc was gelijk douche (maar niet groter dan een modaal schijthuis). De prijs was vrij fors voor het gebodene (ca. 50,-) maar dat schijnt normaal te zijn in Hong-Kong.

We wandelden nog wat door het drukke Kowloon (de neonreclames hingen soms zo laag dat Onno herhaaldelijk zijn hoofd stootte), waarna we op zoek gingen naar het hoofdpostkantoor teneinde eindelijk eens naar huis te kunnen bellen (dat was er in Macao ook niet van gekomen). Dat was vrij snel gevonden, maar het bleek dat we niet op het postkantoor moesten zijn, maar in een telecommunicatie kantoor ernaast, het z.g. exchange square. Na het gebouw een aantal keren van boven naar beneden en v.v. te hebben doorkruist, bleek de ingang zich aan de buitenkant te bevinden. In het kantoortje van \\\'Cables & Wireless\\\' bevonden zich een aantal telefoon kabines, waaronder een aantal creditcard exemplaren. Eindelijk konden we het thuisfront over ons wel en niet zo welzijn informeren. De lijn was perfect; Janette dacht dat ik alweer in Nederland was, helaas voor haar was dat niet zo.

Een ritje met de beroemde dubbeldeks tram leidde ons naar een restaurantje. Binnen was het chinees wat de klok sloeg, en er liepen allerlei lieden wazige speizen rond te delen. We aten wat en verlieten iets minder hongerig het pand meer. ‘s Avonds, na een verfrissende douche, namen we nog een bier in een nabijgelegen hangout. Halverwege m\'n tweede glas werd ik echter weer niet lekker, en naar aanleiding daarvan besloot ik maar om terug naar het hotel te gaan, Onno alleen achterlatend. later op de avond vernam ik dat hij zich gelukkig niet had verveeld.

by admin | Tuesday 3 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Maandag 2 October 1989

‘s Morgens vroeg (4 uur) meerden we af in Macao. Omdat de grens blijkbaar nog niet open was konden we blijven slapen. Om 7 uur werden we uit onze bedden geschreeuwd door een chinees. We waren geloof ik de enige overgebleven pasagiers aan boord. Ik was al even wakker, omdat ze reeds geruime tijd allerlei mars muziek en toespraken door de gang lieten schallen.

De douane was snel gepasseerd. Slechts één beambte was aanwezig, ijverig paspoorten volstempelend. Recht tegenover de uitgang van de pier vonden we al snel een hotel voor een redelijke prijs (80 HK$). Na de dienstdoende portier wakker gebeld te hebben konden we er onze intrek in nemen. Het zag er wat oud uit maar was goed onderhouden. De was gelegenheid en toiletten bevonden zich op de gang en waren goed schoon. Ik stelde me voor dat het wel wat rumoerig zou kunnen zijn, want de wanden waren van hout, en liepen niet altijd helemaal tot het plafond door. Het was echter wel charmant, een beetje koloniaal voelden we ons wel.

Na ons geïnstalleerd te hebben gingen we op zoek naar een ontbijt. We vonden een café maar we een koffie (voor het eerst sinds weken) en een broodje bestelden. Daarna doken we het inwendige van Macao in. Het stadje ademt een merkwaardige mengeling van zuid europa en china uit. De straatnamen bijvoorbeeld zijn in het portugees en in het chinees gesteld, en heten Sint huppeldepup steeg, of heilige geest straat (maar dan in het portugees).

Macao is een schiereiland, met daarbij nog twee losse eilanden, de twee grootsten via lange bruggen met het vaste land verbonden.

Na nog een tijdje door de stad te hebben gewandeld, voelde ik mijn ingewanden in opstand komen. Ik besloot naar het hotel terug te gaan, maar welke kant was dat ook al weer? De kaart geraadpleegd en toen sprintend in de richting van het hotel. Na twee keer verkeerd te hebben gelopen stond ik er ineens voor. Het toilet bracht verlichting, de rest van de middag heb ik in mijn kamer doorgebracht. ‘s Avonds voelde ik me gelukkig weer wat beter en zijn we wat door de stad wezen wandelen. Op een heuvel stond een kerk, of zo leek het, want het was alleen de gevel die er nog stond. Er naast bevond zich een porugees fort. We wandelden naar boven, waar we een mooi uitzicht hadden over het nachtelijke Macao.

Na nog ergens een hapje te hebben genuttigd, keerden we terug naar het hotel, waar door Onno nog mat rare foto\'s gemaakt werden.

by admin | Monday 2 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zondag 1 October 1989

Vandaag was een historische dag, namelijk de verjaardag van de volksrepubliek. Die bestond vandaag precies 40 jaar, en dat moet gevierd.

De hele stad was dan ook versierd met rode vlaggen, wimpels en spandoeken met (voor ons) onleesbare leuzen. De autoriteiten probeerden er een groot feest van te maken, het gewone volk genoot van de vrije dag.

Het was ook tevens onze laatste dag in China, want die avond zouden we op de boot naar Macao stappen. Na onze rugzakken gepakt te hebben, ons geld (rmb) maar eens geteld. Dat viel tegen.

Per taxi gingen we naar de Zoutouzui pier, waar de boten vertrekken. Daar konden we onze rugzakken achterlaten. Te voet trokken we de stad weer in. We kochten bier en toen we dat wilden nuttigen werden we aan tafel genood door 3 mannen. We werden geacht te eten van de dis, die bestond uit garnalen, inkt- en andere soorten vis en groenten. Ondanks het feit dat de conversatie totaal met handen en voeten gevoerd moest worden, was het erg gezellig. Onno verblijdde de mannen met een digitaal horloge en aanstekers. (spiegels en kralen... ).

Na deze maaltijd doorkruisten we de stad nog maar eens. We bezochtten een kerk, die ooit door de Fransen is gebouwd. In de kerk zaten oude chinese mannen en vrouwen in koor gebeden te prevelen, onderwijl op gezette tijden van bank wisselend. Van binnen was de kerk overigens niet zo mooi als van buiten.

Na het kerkbezoek dronken we nog een biertje en gingen toen op weg naar de boot. Het duurde nog 1.5 uur voor we de boot op mochtten. Daarvoor werden we nog getild door de frisdranken verkoper in het halletje. Die wilde ons eerst zes maal de prijs laten betalen, toen vier maal, en we kregen onze biertjes tenslotte voor het dubbele van de normale prijs.

Bij het verlaten van de volksrepubliek waren we getuige van een indrukwekkend vuurwerk. Onze hut aan boord werd mede bevolkt door een stel giechelende franse wichten, die gelukkig vroeg gingen slapen.

by admin | Sunday 1 October 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zaterdag 30 September

Het eerste wat we vandaag deden was kaartjes halen voor de rondvaarttocht. Daarna namen we de bus naar de orchideëen tuin. Daar aangekomen bleken deze helaas te zijn uitgebloeid. Ze hadden Mao\'s advies duidelijk niet ter harte genomen (\'laat duizend bloemen bloeien voor de grote sprong voorwaarts\'). De tuin op zich was echter erg mooi aangelegd, en er was bovendien thee bij de prijs inbegrepen, dus we hadden het best naar ons zin. Na ons bezoek aan het park namen we de bus terug naar de stad en gingen naar de aanlegsteiger vanwaar onze rondvaart zou starten. Tot onze verbazing was de boot nu niet vol. De enige andere pasagiers waren drie engelse dames. We kregen een flesje mineraalwater en we konden ons niet aan de indruk ontrekken dat deze rondvaart speciaal voor witneuzen was bedoeld. De tocht op zich was wel weer aardig, we kregen een goed uitzicht op de stad en de boorden van de rivier. Over der rest van de dag valt niet veel te schrijven, behalve het feit dat Onno bij het betreden van een restaurantje bijna gescalpeerd werd door de plafond ventilator. Dit had een algehele paniek onder het bedienend personeel tot gevolg.

by admin | Saturday 30 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Vrijdag 29 September 1989

Vandaag lekker lang uitgeslapen tot een uur of negen en de dag dus lekker relaxed begonnen.

Vandaag konden we wel kaartjes voor de boot naar Macao kopen, dus onze eerste gang was er één naar het bootstation. Natuurlijk niet voordat we ontbeten hadden: bananen! Die waren hier namelijk erg lekker.

Een Hong-Kong chinees die voor ons was bij het loket fungeerde als tolk, wat het één en ander vereenvoudigde.

Vervolgens wandelden we wat door de stad, keken of we misschien ergens een boottocht over de rivier konden maken, wisselden we geld bij een straat bankier, en dronken we tenslotte thee op onze kamer.

‘s Middags hebben we eerst nog even in een parkje rondgehangen tot het kwart voor twee, en in Holland dus kwart voor zeven, zou zijn en we misschien wel naar huis konden bellen. Daarvoor gingen we naar het luxe \\\'White Swan Hotel\\\' en vroegen daar of we even mochten telefoneren. Mao! Nee dus! Daarna naar ons eigen hotel. Ja, dat kon wel, maar kostte ons 100 Yuan FEC als borg, en het kon wel een uur duren voor we kontakt kregen. Het was in Holland al 7 uur geweest, dus we besloten het maar te vergeten. Waarschijnlijk zou het vanuit Macao een stuk makelijker gaan.

Na wat langs de rivier gewandeld te hebben vonden we een firma die rondvaarten organiseerden op de rivier. Helaas zat de boot voor die middag al vol, maar het was misschien een goed idee voor morgen.

We lanterfantten wat tot het etenstijd was en hebben daarna nog de halve stad afgelopen voor we een restaurantje vonden. De oberes vroeg in vloeiend kantonees wat we wilden eten. Het antwoord tekende ik op een stukje papier: een visje. Verder mees Onno op de schaal van onze buurman. Even later kwam de dame terug met een netje maar een visje in spartelde: \\\'zo goed?\\\' ‘Prima!\\\'.

Nadat we de vis, nu een stuk minder levend,opgepeuzeld hadden vertrokken we weer naar ons hotel, alwaar we in het \\\'café\\\' neerstreken om wat te gaan schrijven. Daarna nog een tijdje met een jongen en later ook met een meisje (Yu Shi Hong, ik hoop dat ik haar naam goed schrijf, Onno krijgt nog regelmatig brieven van haar) gezellig over koetjes kalfjes en andere, interessantere onderwerpen gebabbeld.

by admin | Friday 29 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Donderdag 28 September 1989

Vroeg, d.w.z. om half acht, opgestaan om het koelst van de dag ten volle te kunnen benutten. Het was bewolkt en er dreigde regen. Eerst zijn we naar een boeddhistische tempel geweest. Veel boeddha\'s, wierook en een serene rust. Daarna naar een pagode die we beklommen. Het regende inmiddels en het uitzicht was niet wat het had kunnen zijn. Het was verschrikkelijk benauwd en daar had ik het nogal moeilijk mee. Onno daarentegen zweette hoegenaamd niet en scheen nergens last van te hebben. Bij mij daarentegen gutst het zweet in straaltjes van m\'n gezicht, en over m\'n rug. Boven op de pagode konden we genieten van een fris briesje, waardoor het daar wat beter uit te houden was dan beneden. Na het bezoek aan de pagode ging het naar de \'Dr. Sun Yat Sen Memorial Hall\'. Dat is een soort theater, met een gigantisch park ervoor, ter nagedachtenis aan de leider van de eerste chinese revolutie. De communisten kregen ruzie met zijn opvolger, Tsjang Kaishek, maar Sun Yat Sen wordt nog steeds als een zeer belangrijk persoon beschouwd.

Binnen in de hal werd ik niet lekker, ik denk dat ik zout tekort had, m\'n zweet smaakte zoet en ik voelde me erg loom en een beetje misselijk. Bij het minste of geringste brak het zweet me aan alle kanten uit. Na een uurtje te hebben uitgerust in het park gingen we naar een park in de buurt van de hall. Dat was erg mooi, met allerlei soorten bomen en landschapsvormen. Aan de rand was een heuvel met een beeld met geiten (bokken). Guangzhou wordt namelijk wel \"geit stad\' genoemd.

Hierna gingen we de stad in om wat te gaan eten. Onderweg kochten we bier, dat verrijkt bleek eet annanas (?) aroma. Wel erg zoet, maar toch wel lekker. Na een tijdje vonden we een \'eet keuken\' en schoven aan. Na wat geharrewar konden we het personeel duidelijk maken om ons maar iets lekkers voor te zetten (Onno wees op goed geluk iets aan op de in chinees gestelde menukaart). Onmiddellijk werd thee gebracht. De kopjes werden met thee omgespoeld die gewoon op de vloer werd gekiept. Het zelfde gebeurde met het bier. Wat we te eten kregen weten we nu nog niet (kikker? slang? kat?) maar het smaakte weer fantasties.

Bij het hotel hoorde ook een theehuis annex bar annex souvenir shop annex terras annex restaurant. Hier konden we \'s avonds lekker een biertje drinken. Veel chinese studenten kwamen hier naar toe om hun engels, frans of duits te oefenen, of om zo maar een praatje te maken. We spraken wat met een paar jongens en meisjes en het werd nog heel gezellig.

by admin | Thursday 28 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Woensdag 27 September 1989

Ondangs de onrustige slaap werd ik om half acht toch nog wel uitgerust wakker. ik moet zeggen dat ik al aardig gewend raak aan het slapen in een harde zit wagon.

Om half elf arriveerden we in Guangzhou en konden we bye-bye zeggen tegen de chinese staatsspoorwegen. Na even gezocht te hebben naar de bus konden we op zoek gaan naar een hotel. De China bijbel raadde het \'Guangzhou Youth hostel\' aan, dus besloten we om daar eerst maar eens ons geluk te gaan beproeven. Het bleek dat de prijzen wat waren verhoogt, maar ze waren nog steeds wel redelijk. De kamer was schoon, er waren klamboes boven de bedden en een afsluitbaar balkon deed dienst als douche/wc. Omdat mijn zweet riviertjes op de kamer vloer begon te vormen besloot ik eerst een douche te gaan nemen. Heerlijk koel!

Daarna zijn we de stad aan een eerste verkenning gaan onderwerpen. Het eerste waarnaar we op zoek gingen was de plaats waar de boten naar Macao en Hong Kong moesten vertrekken. Na een wandeling van ongeveer een half uur, en nog even gezocht te hebben, bereikten we puffend het loket. \"Twee tickets naar Macao, voor 1 oktober alstublieft\". \"Kom morgen maar terug\", was het antwoord. Terug dus maar weer, we waren in leder geval te weten gekomen waar we moesten wezen, hetgeen volgens ons wel een biertje waard was. Dat biertje werd duur betaald (2 voor 5 Yuan, maar smaakte uitstekend. We wandelden nog wat door de stad, links en rechts zwartwisselaars met onze blikken verschrompelend. Die waren er namelijk in overvloed, waarschijnlijk omdat er ook erg veel buitenlanders waren, meest dagjes toeristen vanuit Hong Kong. We bewonderden het uitzicht op de rivier en bezochten een markt waar werkelijk alles te koop leek. Vissen, schildpadden, kikkers, slangen, kippen, dassen, konijnen, katten, honden,etc. etc., en nog veel meer, ook van

vegetarische aard. Een gezegde over de chinees (en over de Kantonees in het bijzonder) luidt dan ook: \'als het vliegt en het is geen vliegtuig, als het zich In het water beweegt en het is geen boot, en als het vier poten heeft en het is geen tafel, dan zal de chinees het eten\'. Na het bezoek aan de markt begrepen we de juistheid van die stelling.

Overal in Guangzhou zijn stalletjes waar van alles verkocht wordt, zoals cigaretten, bier, snoepgoed, yoghurt (Danone) en melk. Dat laatste is erg bijzonder want het was de eerste keer in China dat we melk konden krijgen. Het was wel niet zo als thuis, het smaakte namelijk naar melk waar rijst in gekookt was, maar het was wel erq lekker.

‘s Avonds besloten we de goede afloop van de monster trein reis van Schiedam naar Guanqzhou maar eens te gaan vieren. We vonden een restaurant dat er zelfs naar onze maatstaven redelijk duur uitzag en genoten er een uitgebreidde maaltijd. De prijs was er dan ook naar, ongeveer 70 Yuan. Normaal betaalden we voor een maaltijd niet meer dan zo\'n 15 à 20 Yuan.

Tegenover ons hotel stond een kolos van een hotel, gebouwd door japanners. \"White Swan hotel\" was de naam en we hebben er eens een kijkje genomen. Het zag er werkelijk schitterend uit, met een waterval met parkje in de patio, en overal bakjes met bonsaï boompjes. Me vingen het slot op van een redevoering, die volgens de dienstdoende suppoost niet voor onze oren bestemd was. Het thema was \"Free tourism makes one world\". Ze hadden erbij moeten zeggen dat ze een wereld van dollars bedoelden! later op de avond wandelden we nog wat langs het water en schreef ik wat in mijn dagboek.

by admin | Wednesday 27 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Dinsdag 26 September 1989

Dinsdag 26 September

Het eerste wat we vandaag gedaan hebben is een kaartje voor de trein naar Guangzhou (Kanton) gekocht. Het werd uiteraard een (harde) zitplaats, maar dat zijn we zo langzamerhand wel gewend. Het was geen enkel probleem om zelf een kaartje tegen chinees tarief te kopen, blijkbaar zijn de regels hier niet erg bekend. Er zijn in ieder geval weinig buitenlanders hier.

Na het bemachtigen van het treinkaartje zijn we een park ingegaan. Hier moesten we wel 1 Yuan FEC voor betalen. Waarvoor? Dat weten we ook niet. Er was wel een gebouw, maar dat was gesloten, verder werd er overal verbouwd en onderhoud gepleegd. Een meer dan levensgrote Mao stond het parkje te bewaken. Wij hebben er onze brunch maar genuttigd.

Hierna wat gewandeld, door straatjes, over de brug naar het eiland in het midden van de rivier, waar het goed toeven was. In de schaduw van de brug en met een 640 cl aan onze lippen keken we uit over de rivier de Xiangjiang en naar diverse tafereeltjes die zich voor onze ogen afspeelden. Een grijsaard had zich opgesteld met een luchtbuks waar hij voorbijgangers (tegen betaling?) mee op ballonnen liet schieten. Een jongen werd door zijn (vermoedelijke) vader aan zijn shirt meegesleept. Hij wist echter te ontsnappen door zich uit dat shirt te laten glippen. Een scheldkannonade over en weer was het gevolg. Beide gingen daarna huns weegs, de vader met het shirt het huis in, de zoon zonder shirt de weide wereld in.

Na nog wat te hebben rondgezworven hebben we de bus naar het station gepakt om wat te gaan eten en ons klaar te maken voor het laatste traject van onze treinreis van Schiedam naar Kanton.

Bij het station aangekomen werden we door twee concurerende uitbaatsters luidkeels uitgenodigd om hun restaurant met ons bezoek te vereren. We kozen er één uit d.m.v. een aftelrijmpje en hadden daar vervolgens geen spijt van, want het gebodene was verrukkellijk.

Gepakt en gezakt begaven we ons vervolgens naar de wachtkamer, om daar plaats te nemen en te wachten op de dingen die zouden gaan komen. Op een gegeven moment begon er een dame enorm in een megafoon te blèren en stonden er als gevolg hiervan een fiks aantal potentiële reizigers op om zich tot rij te transformeren. Na hier en daarw at informatie te hebben vergaard leek het ons het beste om ook maar in zo\'n rij te gaan staan. Na verloop van tijd begint een andere dame ook verschrikkelijk herrie te maken en staan de nog resterende chinezen op om zich enigszins wanordelijk op te stellen. het resultaat laat zich raden: zij mogen het eerst, en wij het laatst het perron op. De trein starte niet in Changsha, maar kwam ergens anders vandaan en dat betekent in China dat je geen plaatsen kunt reserveren. Iedereen rent dus voor zijn leven en voor zijn plaats in de trein. Wij stoere, lange en vooral sterke westerlingen zijn echter flink in het voordeel boven al die kleine, bepakte en bezakte Chineesjes en stormen in de eindspurt nog heel wat van deze mensen voorbij.

In de trein aangekomen blijkt deze bijna leeg en nemen we plaats bij twee chinezen. Onmiddelijk vormt zich een groepje rond ons waaruit zich een engels sprekende jongeman losmaakt. We babbelen wat, soms onderbroken door de conductrice die met overbodige opmerkingen komt om vooral voorzichtig met onze spullen te zijn. Ze biedt ons ook nog een hardslaapplaats aan, hetwelk we hardgrondig afwijzen, en doet verder erg ongemakkelijk in het algemeen. Het is duidelijk dat ze niet goed wist wat ze met ons aan moest.

Ik was erg slaperig en viel al snel in slaap, af en toe hardhandig gewekt door de remmende trein.

by admin | Tuesday 26 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Maandag 25 September 1989

Na aankomst in Changsha zoals inmiddels gewoonte eerst onze bagage gedumpt teneinde op zoek te gaan naar een hotel. Al vrij snel vonden we er een: het Xingjiang hotel. Het koste wel 50 Yuan FEC, maar het was dan ook erg luux, zeker vergeleken met wat we de laatste dagen gewend waren. Het was schoon en had airconditioning, een schone badkamer en het lag in het centrum.

Na onze spullen weer opgehaald te hebben een lekker bad genomen. We hadden nog niemand gesproken die zwart wilde wisselen, dus probeerde Onno het maar bij de receptie. Dat lukte! We hebben nog getracht naar huis te bellen, wat helaas niet gelukt is.

Na een hapje gegeten te hebben nog even door het stadje gewandeld. Daarna zijn we maar eens vroeg naar bed gegaan om van de luxe te gaan genieten

by admin | Monday 25 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zondag 24 September 1989

Om 8:30 stonden de dames alweer op onze deur te bonzen, om de kamer schoon te gaan maken. De badkamer hoefde eigenlijk niet naar ons idee, want we hadden gisteravond gezien dat die heel goed schoongemaakt werd door een kudde grote kakkerlakken (ca. 5cm lang).

We verlieten het pand, na onze bullen gepakt te hebben, om ongeveer 11 uur. De rugzakken werden op het station gedumpt en we dwaalden een beetje door de stad. na lang zoeken vonden we eindelijk een paar ansichtkaarten die we onder toeziend oog van de grote stuurman Mao beschreven.

Achter het beeld van Mao bevindt zich het museum van de provincie Henan (waar Zhengzhou in ligt). We zijn er uiteraard even in wezen kijken. Er werden een aantal tentoonstellingen gehouden. Allereerst een uitstalling relikwieën, foto\'s en paperassen die verband hielden met de burgeroorlog. Dit was niet echt interessant, temeer daar alle verklarende teksten in het chinees gesteld waren. Een tentoonstelling van geld door de eeuwen heen maakte duidelijk dat het Chinese muntgeld niet erg veranderde in de loop der tijden, alleen de afwerking werd beter. Een erg populair model was een ronde munt, met in het midden een vierkant gat, met daarom heen 4 karakters.

Een grote tentoonstelling met o.a. archeologische opgravingen gaf de geschiedenis van de streek vanaf de oertijd weer. Deze was wel erg interessant.

Kaligrafie is volgens Onno geklieder van kleuters. Ik ben het daar niet zo mee eens, maar omdat we de tekens niet kunnen lezen was de tentoonstelling over dit onderwerp ook niet echt boeiend. Na nog een hoekje over geboortebeperking (?) te hebben bezocht mochten we onze namen kalligraferen (met inkt en penseel, ja, ja!) op een gastenrol.

Toen het begon te schemeren hebben we de rugzakken maar weer opgehaald en zijn we in de rij voor onze trein gaan staan. We stonden niet echt vóór onze trein, naar achter een bord met daarop ons treinnummer (nr.257). Naast de onze stonden nog een aantal rijen. Op een gegeven moment werd er een sein gegeven en wordt iedereen ordelijk door een draaihekje met een kaartjes controleuse geleid. Daarna stormt iedereen de trein in. We zaten deze keer niet naast elkaar, omdat we allebei een raam plaatsje wilden hebben. Het voordeel hiervan is dat je een tafeltje voor je hebt, waar je je hoofd op kunt leggen zodat je eventueel wat kunt pitten. Ik kreeg dus een plaats rechts, en Onno één links, of andersom, afhankelijk van de positie van de waarnemer. Over de treinreis valt niet veel meer te vertellen dan dat bij circa 18 uur duurde en dat ik gedurende de nacht zo nu en dan wat heb kunnen slapen. Ook overdag deed ik af en toe een dutje. Overigens was het landschap erg mooi, typisch chinees, d.w.z. rijstvelden en schimmige bergen met ronde toppen op de achtergrond.

by admin | Sunday 24 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zaterdag 23 September

We werden om 9:00 uur uit onze bedden gejaagd door giechelende schoonmaakstertjes. Geen probleem, we verkastten naar een park en vleidden ons neer in een prieeltje. We hadden besloten dat we wel een dagje rust verdiend hadden, vandaar. Onze rust werd zo nu en dan verstoord door een vervelend ventje dat maar niet weg wilde gaan.

Tot drie uur hebben we ons lekker rustig in het park opgehouden waarna we nog een kort wandelingetje door de stad gingen maken. Dit eindigde vrij abrubt toen Onno dood ging, althans heel eventjes maar. We keerden snel naar het hotel terug, waar Onno langzaam weer wat opknapte.

by admin | Saturday 23 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Donderdag 21 September 1989

Donderdag 21 September

‘s Ochtends vroeg opgestaan en alles weer in de rugzakken gepropt. Tim wilde ook mee naar het terracotta leger, en we spraken af om 9:00 uur bij het bagage depot van het station. De bus naar de tombes vertrok vlakbij het station. Om 9 uur echter geen Tim, dus gingen we maar alleen (met z\'n tweeën). De bus was duidelijk op Chinezen gebouwd, want beenruimte was er niet. Halfvol zette de bus zich in beweging en wurmde zich door straatjes en steegjes, vol mensen en marktkraampjes. Om na vijf minuten weer op het beginpunt terug te zijn. Er ontspon zich een heftige discussie tussen de chauffeur en nog iemand. Er kwamen nog wat mensen de bus in en even later vertrokken we weer.

Allereerst werden we uitgeladen bij een museum, waar replica\'s en informatie over de tombes te zien waren. De Qin dynasty was de eerste die heel China in haar macht had. Keizer Qin Shihuang was hiervoor verantwoordelijk door in 20 jaar alle andere staten aan zich te onderwerpen. In die tijd was het gebruikelijk dat wanneer een keizer stierf hem hulp en gezelschap mee te sturen naar het hiernamaals, meestal zijn vrouw(en), soldaten, etc. Qin Shihuang wilde echter blijkbaar het hiernamaals veroveren en volgens hem waren klei modellen hiervoor minstens zo effectief als personen. Vandaar dat bij een heel (terracotta) leger mee het graf innam. Dat hoogmoed ook in dit geval voor de val kwam, blijkt uit het feit dat na zijn dood het rijk weer in stukken uiteenviel, wat het einde van de Qin dynasty betekende.

Na het museum was de volgende halte de plaats van het graf zelf. Eerst werden we nog langs allerlei wazige tentoonstellingen geleid. Daarna werd ons iets in het Chinees \'duidelijk\' gemaakt. We begrepen dat we binnen een uur aan de ingang van de tombe moesten staan, en in de tussentijd maar iets moesten gaan eten of kopen. Sommige Chinezen begrepen dat volgens mij ook want die stonden met ons te wachten op de man met de kaartjes. Die kwam dus niet en een half uur voor de deadline besloten we zelf maar kaartjes te gaan kopen. Op de gebruikelijke (FEC) manier getild. Gelukkig was een half uur voldoende om het geheel te bezichtigen. Best indrukwekkend allemaal, maar er moet nog een hoop gebeuren voor alle soldaten, paarden en strijdwagens zijn uitgegraven.

Mijn lichamelijke situatie wordt inmiddels steeds slechter. Ik ben sinds een dag of wat verkouden aan het worden en dat nadert zijn hoogte (lees: diepte) punt. Ik begin me steeds miserabeler te voelen en ik denk dat er koorts op komt.

Na weer een busritje van een half uur worden we uitgeladen bij een restaurant. We hebben geen honger en gaan wat in de zon zitten. De volgende halte is bij één of ander park, waar je weer FEC moet betalen en waar we wel 2,5 uur de tijd hebben. Mooi zootje, daar hebben we dus geen behoefte aan en dus zwerven we wat door het stadje en zitten wat in de schaduw. Ik voel me steeds rotter en beweeg zo min mogelijk. Van een Zweeds stel, dat ook in de bus zit, horen we dat we in het park niks gemist hebben.

Terug in het station neem ik plaats in een comfie chair in de 1e klas wachtkamer. Onno gaat de stad nog even in om wat te eten. Een paar maal vraagt iemand om m\'n kaartje. Ik gebaar dat m\'n vriend die heeft, en dat die even wandelen is. Dat is blijkbaar genoeg en ik dommel een beetje.

Na ongeveer twee uur komt tot mijn niet geringe verbazing Onno terug, in gezelschap van... Valery. Vrouw-met-pet vraagt nu Onno naar de kaartjes. Nee, nee, niet goed, andere wachtkamer. We verkassen en praten mat met Val. Ze is net aangekomen in het hotel dat wij net hebben verlaten en vindt het ook shit. Ze vind het, geloof ik, best tegenvallen om alleen te reizen want ze was erg blij om Onno in een steegje in Xi\'an tegen te komen (normaal gesproken niet iets om verheugd over te zijn).

Dr. Val stelt nog even de diagnose: verkoudheid, binnen een paar dagen ben ik wel weer de oude.

Om kwart voor negen konden we ons in de trein wurmen. Chinezen nemen enorm veel bagage mee en het is dan ook een heel gevecht om een plaatsje voor je rommel te vinden. Gelukkig zijn wij relatief groot en sterk, dus wat selectief duw en trek werk bleek voldoende om onze plaatsen te bereiken.

Gedurende de reis probeer ik zo goed en zo kwaad als dat gaat wat te slapen, wat pas echt een beetje wil lukken als ik het plaatsje bij het raam en het tafeltje van Onno overneem.

Precies op schema bereiken we Zhengzhou (07:10). Dat moet me wel van het hart, treinen rijden erg stipt in de volksrepubliek. De vorige keer, van beijing naar Xi\'an, kwamen we met 3 kwartier vertraging aan, maar dat kwam waarschijnlijk doordat we een aantal malen langzaam moesten rijden vanwege reparaties en één keer vanwege een nog niet zo lang geleden ontspoorde goederentrein. De wrakstukken lagen nog naast de rails, als conserven blikjes uiteengetrokken.

In Zhengzhou bleek het vinden van een hotel geen problemen op te leveren. Tegenover het station een kamer met twee bedden, een bad, toilet, etc. voor maar 25 Yuan RMB. Het is niet veel allemaal, maar vergeleken met het vorige hotel een waar paradijs. De bedden zijn in leder geval schoon, en er is weer tv.

We wandelen door het centrum. Het is er een verschrikkelijke stofboel, omdat ze het centrum aan het heraanleggen zijn. Vlakbij het afzichtelijke monument van de 7e februari (twee torens met klokken die het niet doen) wordt de straat gerestaureerd. De grondsoort is löss, wat verschrikkelijk stuift, alles is geel. De gele rivier (Huang He) is dan ook vlakbij. Aan weerszijden van de straat verschijnen Hong Kong stijl warenhuizen en bij het station staat een gigantisch nieuw hotel klaar om geopend te worden. het is duidelijk dat Zhengzhou in de vaart der volkeren omhoog gestoten dient te worden. Tussen de nieuwbouw trof ik tot mijn verbazing een kerk aan, die niet zo oud lijkt (10 jaar, waarschijnlijk jonger) en duidelijk als zodanig wordt gebruikt. Ik blijf me verbazen in dit land.

Na wat gewandeld te hebben, en één van de weinige nog bestaande standbeelden van Mao te hebben gefotografeerd, proberen we in een parkje wat tot rust te komen. Mijn chefarine 4 is uitgewerkt en ik voel me weer wat duf worden, maar gelukkig nog niet zo erg als gisteren. 0p de terugweg naar het hotel worden we aangesproken door een man die duidelijk op een praatje uit is. Onno babbelt honderd uit en ik sukkel er maar een beetje achteraan. De man blijkt chirurg in het plaatselijke hospitaal en spreekt redelijk engels. Hij helpt ons met het kopen van een kaartje naar Changsha, hetgeen wederom alleen mogelijk is per harde stoel. Het zal het langste traject tot nu toe worden, ongeveer 20 uur, dus dat zal wel afzien worden.

We nemen afscheid en gaan een biertje drinken op de trappen van een bioscoop. Het was ons al duidelijk dat in deze stad een buitenlander een tamelijk zeldzaam verschijnsel is. Terwijl we gezellig aan onze flessen lurken stoppen er regelmatig mensen, staren ons aan of roepen \"Hello\", wat ook hun volledige engelse vocabulaire blijkt. Soms had het wel iets weg van een oploopje en stonden er wel 10 mensen naar ons te kijken.

Na dit alles vonden we een klein restaurantje waar we naar binnen stapten. Grote hilariteit onder het vrouwelijk personeel. Ze wilden ons allemaal zien en giechelden om alles wat we deden (soep eten met stokjes bijvoorbeeld). Onze china bijbel (\'China, a travel survival kit\') deed het erg goed en leidde de aandacht even van ons af, zodat we rustig konden eten.

Terug in het hotel nam ik een douche en dook eindellijk mijn bed in om direct in een diepe slaap te verzinken. Onno deed hetzelfde, per ongelijk, met z\'n kleren nog aan

by admin | Thursday 21 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Woensdag 20 September 1989

‘s Nachts word Ik wakker met een onwel gevoel in mijn maag en moet ik naar de WC. Ik voel me de rest van de dag beroerd en slaap maar zo af en toe \'n beetje. In deze toestand wil ik geen lange busrit maken, dus besluiten we het bezoek aan het terracotta leger een dag uit te stellen. Ik blijf in bed en Onno gaat de stad in, o.m. om te kijken of hij ergens foto\'s kan laten afdrukken.

Tegen de middag voelde ik me alweer wat beter en besloot Ik een ommetje door de oude binnenstad te gaan maken. Toen ik daarvan na ongeveer een uur terugkwam ging ik naar de hotelkamer om te zien of Onno al terug was. Dat was-ie niet, maar op weg naar beneden kwam ik hen op de trap tegen. We gingen een biertje kopen en dronken dat, gezeten op een stoepje met uitzicht op het kruispunt voor ons hotel, op.

Even iets over het bier in China. Drank, zowel met als zonder alcohol, is ruimschoots voorhanden. Stalletjes langs de weg en talloze kleine en grote winkels verkopen het in allerlei soorten en maten. In de trein had ik al eens kennis gemaakt met de Chinese likeur, en besloten dat het niet mijn smaak was. Ook de wijn vind ik niet je-dat, een beetje te zoet. Maar ja, Chinezen zijn geweldige zoetekauwen. Frisdranken smaken over het algemeen net zo als ze eruit zien, met hun felle kleuren.

Opvallend is dan ook dat het bier van zeer goede kwaliteit is. Het is vrij licht (3.5-4.5%), en het wordt verkocht in blikjes (33cl) en flessen (65cl). Deze laatste maat vinden wij beiden erg prettig, en er worden gedurende ons verblijf in China dan ook regelmatig van deze jongens door ons verorbert. Het lijkt zo misschien alsof we alcoholisten aan het worden zijn, maar dat is beslist niet het geval. Het zit zo: water, behalve gekookt is niet drinkbaar, straat stalletjes verkopen thee, maar de glazen worden steeds hergebruikt en dat vertrouwen we niet echt. Chinezen kunnen er misschien wel tegen, maar hun darmflora en fauna is niet de onze. Frisdranken zijn over het algemeen zo zoet dat je er alleen maar meer dorst van krijgt en mineraalwater ben ik tot op heden alleen in Beijing tegen gekomen. Het is dus het veiligst om gewoon (lekker) bier te drinken als je dorst hebt, veel alcohol zit er toch niet in en het is beslist erg lekker.

Zo zaten we dus aan de fles op het kruispunt tegenover het hotel, toen mijn oog viel op een blanke jongeman, bepakt en bezakt op een racefiets en gekleed in een rood met zwart trainingspak. Die komt van heel ver, zei ik tegen Onno. Hij stopte op het kruispunt, keek op een kaart en daarna spiedend in het rond. Onno springt op en sprint naar hem toe. Vijf minuten later is bij terug. Het blijkt een Amerikaan te zijn, Tim genaamd, en hij komt uit Sjang- Hai gefietst. Hij zocht het hotel en Onno heeft hem even de ingang gewezen. Om vijf uur gaan we wat eten.

Om kwart voor vijf lopen we gedrieën naar de stad, op zoek naar een eettentje. Tim is al 1,5 jaar aan het reizen per fiets, en wil dat nog 3,5 jaar vol houden. Hij is een echte Amerikaan, luid van stem en ruw van manieren, maar wel leuk om eens mee te praten.

Zijn tocht is in Europa begonnen, door Duitsland, Nederland, België, Frankrijk etc. naar Turkije, Egypte en nog veel meer. Daarna naar Japan gevlogen en naar China overgevaren.

Enfin, lekker gegeten (Onno moest de terugweg gerold worden) en weer terug naar het hotel gegaan. Op de terugweg nog wat yoghurt gekocht (lekker). Tim wilde persé gekoelde hebben en ging daar luidruchtig over onderhandelen. Toen hij het niet kreeg ging hij naar de concurrent en showde triomfantelijk zijn buit aan het eerste slachtoffer.

Nog even gedouched en toen naar bed.

by admin | Wednesday 20 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Dinsdag 19 September 1989

Dinsdag 19 September

Vroeg ook weer uit de veren en bij het hotel fietsen gehuurd. Fietsen in een Chinese stad is een belevenis. Iedereen kriskrast maar wat aan. Soms wordt er gestopt voor een rood licht, maar meestal niet. Daar tussendoor scheuren vrachtwagens, autobussen, taxi\'s (waarschijnlijk de kleinste ter wereld, want mini Fiat 133\'s) en een enkele privé auto, luid toeterend om de fietsers te verjagen, die daar absoluut niet van onder de indruk zijn. Ook fietsers laten constant van zich horen wanneer ze een zijstraat inslaan of passeren, een andere fietser inhalen, of zo maar, als voorzorg. Het is dus een getingel en getoeter van jewelste.

Fiat 133 taxi\'s in Xi\'an

Temidden van dit pandemonium zochten wij ons, eerst voorzichtig, later met meer bravoure, een weg. Eerst naar het station. Daar werden we aangesproken door een jongen die wel kaartjes voor ons wilde kopen. Echter, volgens hem was het niet mogelijk een sleeper te boeken. Dan maar een hard seat voor een keertje, besloten we. Het kostte ons 23 Yuan FEC pp., het bedrag dat de normale Chinees in RMB moet betalen. De buit was binnen. We kochten cola en koeken en aten die onderweg naar een parkje op. Even op een bankje gezeten en hup, meer in het zadel. We namen steegjes en kwamen in een islamitische buurt. (De introductie van de islam dateert van de tijd dat Xi\'an de hoofdstad van het rijk was en de zijde route er eindigde. Er kwamen daardoor veel Arabische en Perzische handelaren naar de stad, en ze mochten er zelfs een moskee bouwen, die nu nog als zodanig in gebruik is).

Daarna rond de \'Bel toren\' gereden en naar de zuidpoort gegaan. Hier kun je de stadsmuur op. Boven werden we aangesproken door een schilder die zijn werk wilde verkopen. Na hem duidelijk gemaakt te hebben dat we het prachtig vonden, maar dat we het toch niet mee konden nemen, bleek dat hij ook wel geld wilde wisselen. We kwamen een prijs overeen (50 FEC = 70 RMB). Zijn vriend ging het geld halen en onderwijl vertelde de schilder wat over het uitzicht. Bij het uittellen van het geld bleek het verstandig om voorzichtig te zijn, want ze probeerden ons eerst te neppen met oud geld, met de kop van Sun Yat Sen er op (Onno herkende het biljet uit zijn geschiedenis boek). Dit leek ons niet goed en we trapten er dan ook niet in. Snel kwam echter goed geld uit de binnenzak, zodat de zaken toch nog rond kwamen. We stapten weer op de fiets om naar de pagode van de kleine wilde gans te gaan. Er zijn twee grote pagodes in Xi\'an: de pagode van de kleine, en die van de grote wilde gans.

Onno handelt zwart...

3 Yuan kostte de entree. Het parkje was heerlijk rustig. Hierna moesten we natuurlijk ook naar de pagode van de grote wilde gans. Deze was duidelijk een stuk toeristische, met allerlei souvenir winkeltjes eromheen. Het was er ook een stuk drukker en we zagen zelfs een paar westerse toeristen. Grote gedeelten van het tempelcomplex en het park waren gerestaureerd en er liepen monniken rond die offers in ontvangst namen. Dat gaat zo: een belslag, staan voor de boeddha, een belslag, knielen voor de boeddha, een belslag, het storten van de gaven, een belslag, weer opstaan, een belslag ter afscheid. Allemaal erg mooi en indrukwekkend.

Hierna zijn me weer terug gegaan naar het centrum. We wisselden geld in een vrijwel verlaten Holiday Inn hotel en gingen aansluitend de stad in om een handdoek voor Onno te kopen en om wat te gaan eten. Tijdens het eten hadden we bekijks van een jongen met een hoed. We dachten eerst dat we machtig interessant waren, maar toen we weggingen bleek dat het de overgebleven \'dumplings\", met vlees gevulde deegballen, waren die hem interesseerden. Hij graaide ze onmiddellijk weg nadat we de tafel verlaten hadden.

Terug naar het hotel om uit te rusten. Onno gaat even pissen en komt een uur later terug. Hij heeft zitten babbelen met de uitbater van de \"handicraft shop\" in het hotel. Hij geeft er de brui aan wegens gebrek aan buitenlandse toeristen en helpt Onno en passant nog aan tickets voor de opgravingen van het Qin dynasty terracotta leger, tegen Chinese prijs. Het is inmiddels avond en tijd om te gaan douchen. De douches zijn in een apart gebouwtje ondergebracht, bij het stookhok. Desondanks moet ik me koud douchen. De douche bestaat uit een betonnen kamer met twee rijen douche koppen, waar water uit komt, koud in mijn geval. Onno komt later terug met het bericht dat sommigen warm water geven, nou ja!

by admin | Tuesday 19 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zondag 17 September 1989

‘s Ochtends vroeg opgestaan en onze spullen & bullen gepakt. Eerst naar het station gegaan om de boel in een bagage kluis te deponeren. Daarna op weg naar de verboden stad. Daar aangekomen bleek de prijs voor een kaartje maar liefst 27 Yuan FEC te bedragen Dit vonden we wat bar en we besloten om het maar niet te doen. Plotseling werden we in het Duits aangesproken door 2 Chinese jongens. Het bleken studenten te zijn die hun Duits wilden oefenen. Ze studeerden lucht- en ruimtevaart aan een universiteit met dezelfde naam in Beijing.

Na nog een tijdje gebabbeld (ondanks het feit dat ze nog maar één jaar Duits hadden gehad spraken ze het heel behoorlijk) te hebben gingen we naar het postkantoor waar ze ons hielpen een telegram naar Nederland te versturen. Hierna namen we afscheid en stapten we in een bus. We stapten uit waar we een park vermoedden. Helaas zagen we de ingang liggen aan de overkant van een kanaal, maar we konden zo gauw geen manier vinden om er te komen, zodat we ter lange leste de metro maar instapten en koers zetten naar het station.

De trein.

Om 19:30 zaten we dan in de trein naar \"westvrede\", oftewel Xi\'an. Er zijn twee soorten slaapwagons in China: z.g. hard- en softsleepers. Softsleepers zijn luux en hebben afsluitbare coupés, hardsleepers hebben afgeschotte compartimenten met 2 maal 3 bedden boven elkaar, aan de voorzijde open, zodat het wel een magazijn lijkt. Ervoor loopt een gangetje met klapstoeltjes. Onnodig te zeggen dat wij dus hard slapen.

Op zich is de reis heel plezierig en relaxed. Echter, de Chinese gewoonte om elektrische apparaten als radio\'s en televisies op volle sterkte toe te passen, manifesteerde zich ook in de trein, middels luidsprekers aan de einden en in het midden van het rijtuig. Er is wel een schakelaar om de boel uit te zetten, doch die wordt onmiddellijk en vrolijk meer aangezet. Dit is zeer irriterend voor onze westerse oortjes.

De 10:00 uur gaat het licht en -god zij dank- ook de muziek uit. Iedereen werd geacht zich ter rustte te begeven, wat wij dus ook maar deden. Na een onrustige nacht - van ieder station werden we wel even wakker- werden we om 06:10 genadeloos gewekt door de overheerlijke vervormde klanken van het omroepsysteem. Onno knoopte zijn trui om zijn oren en ik deed gewoon net alsof ik doof was.

De rest van de reis kenmerkte zich door nogal hoog oplopende temperaturen, waar ik nogal last van had. Nadat ik een tijdje hij het open raam kon zitten ging het wel weer. Het uitzicht was grandioos en ik heb hier en daar wat foto\'s kunnen maken.

Het landschap is bergachtig, tegen de heuvels liggen terrasvormige akkertjes, groen en vruchtbaar. Op sommige landerijtjes staan stenen met inscripties, waarschijnlijk om de goden een goede oogst af te smeken.

Om ongeveer half vijf waren we in Xi\'an. Volgens onze reisbijbel, de onvolprezen \'Travel survival kit\', moesten we bus nummer 5 hebben naar het Sheng-li (Victory) hotel. We besloten eerst maar eens een hapje te gaan eten. Na het diner (gebakken bami reepjes met vlees en groenten) aan het horeca personeel getracht uit te leggen waar we naar toe wilden. Na lang aarzelen werden we op bus 3 gewezen. Wij er in. Tot onze niet geringe verbazing sprak de kaartjes verkoper goed Engels. Hij kon ons vertellen waar we over moesten stappen op bus 5, die bij ons hotel zou stoppen. We vroegen hem waar hij Engels had geleerd. \"Via de tv\", was het antwoord. We hadden de cursus \"Follow me\" op de Chinese tv al eens gezien en waren verrast over het resultaat.

In het hotel moesten we 30 Yuan neertellen voor een soort gevangenis cel met twee bedden met niet verschoond bedlinnen, twee bejaarde stoelen en een krakkemikkig tafeltje met daarop een ventilator en -jawel- een moderne kleuren tv!

Toiletten en wastafels verderop in de gang, douches, zo bleek later, ergens anders in het gebouw (trap af, gang door, naar buiten, pad volgen, trap op, links deur in).

Nadat we nog wat door de stad hadden geslenterd hebben we de bagage uit het stations depot gehaald en naar het hotel gebracht. Redelijk vroeg gaan slapen.

by admin | Sunday 17 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zaterdag, 16 September 1989



Vandaag vrijwel de gehele dag besteed aan het bemachtigen van een kaartje naar Xi\'an. Allereerst gingen we op zoek naar een kaartjes kantoor in de stad. We namen de bus in de goede richting. \'Nee!\', kreette Onno, we moeten de andere kant op\'. Uit de bus dus maar, en dezelfde lijn in de andere richting genomen. Dat bleek echter ook fout, en de eerste bus dus goed, zodat we weer van bus moesten wisselen. Toen we het kantoor eindelijk gevonden hadden, bleek het i.v.m. middagpauze gesloten. We besloten toen om maar gewoon mee te doen, d.w.z. eens lekker te gaan eten. Na met volle magen weer te zijn teruggekeerd moesten we nog uitzoeken in welke rij we moesten gaan staan. Toen ons dat duidelijk was achteraan aangesloten en gewacht op de dingen die komen gingen. Toen we aan de beurt waren bleek de juffrouw ons echter geen kaartje te willen verkopen, daarvoor moesten we in het kantoor voor buitenlanders wezen, op het hoofd station! Er hielp geen moedertje lief aan, we kregen de kaartjes niet.

Dus maar meer op weg naar het centraal station. Nog even geprobeerd bij een gewoon loket of.... : nee dus! Ten einde raad hebben we ons maar naar het loket voor buitenlanders begeven. Om daar te komen moesten we de wachtkamer voor buitenlanders door. Groot, met allemaal comfie chairs, en hartstikke leeg. Wel even een verschil met de ruimtes waar de modale Chinees op de trein dient te wachten. In het kantoor kwamen we Valery weer tegen, die ook een kaartje, maar dan voor een dag later, naar Xi\'an kwam kopen. Nadat we alle formaliteiten, vereist voor het kopen van een kaartje, hadden volbracht, konden we tot de aanschaf overgaan. Toen de persoon achter de balie ons op elektronische wijze van de prijs op de hoogte bracht, braken we bijkans bij onze enkels af: 254 Yuan! We hadden gerekend op ongeveer 150 Yuan, dus dat viel even vies tegen. Morrend betaalden we en al razend en tierend verlieten we het pand. Tot overmaat van ramp had ook nog iemand zich ons spoorboekje wederrechtelijk toegeëigend, zodat we een nieuwe moesten kopen.

Wandelend zijn we toen terug naar het hotel gegaan. Bij een stalletje besloten we wat te eten. Dit bleek niet zo\'n goed idee, want 9\'avonds moest ik wel heel fanatiek naar het toilet.

by admin | Saturday 16 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Vrijdag 15 September 1989

\'s Morgens, voor de aankomst in Beijing, werden we ruw gewekt door die hele vervelende treinconducteur. Nadat we aangekleed waren stormde Dodo (de conducteur) door de coupes om het beddegoed in te pikken, en het in een grote zak onder de vloer te stoppen.

Daarna duurde het nog een tijdje voor we in Beijing aankwamen. Onderweg allerlei Chinezen ochtend gymnastiek zien plegen. We spraken met Shelley, Danny en Valery af dat we ze onder het portret van Mao om 17:00 zouden opwachtten, om gezamenlijk uit eten te gaan.

Wij, d.w.z. Onno en ik, werden opgepikt en met een Nipponees busje naar het hotel gebracht. Na ons geïnstalleerd te hebben vertrokken we naar de \"tempel van de Hemel\'. Na eerst in een verkeerd park terecht te zijn gekomen, het m.b.v. enig gevraag en gewijs op de kaart toch gevonden. De tempel staat in een park en bestaat uit twee gedeelten, een groot en een klein heiligdom, met elkaar verbonden door een processie weg. Allemaal erg mooi.

Hierna zijn we wat door de stad aan het slenteren geslagen en hebben wat winkels bekeken. Er moet mij - en Onno ook- iets van het hart. Wij hadden, misschien tegen beter weten in, het idee van een nijver, in blauw gestoken, bellend en glimlachend door de straten van Beijing fietsend volkje. Hoe anders is de werkelijkheid anno 1989!

Westers gekleed gaande Chinezen kopen westerse consumptie artikelen (Philips) in westers aandoende winkels. Eten en drinken van hoge kwaliteit in overvloed, niks geen rijen, niks eerst bonnetje halen. Nee, gewoon aanwijzen wat aanwijzen wat je wilt hebben en dan betalen. Maar goed, de rest van de trip zal wel uitmaken of dit alleen voor Beijing geldt, of dat er echt weer een vertrouwd stereotype op de helling staat.

Na het bezoek aan de stad zijn we de tuinen van de verboden stad gaan bezichtigen. Deze liggen voor de verboden stad. Het Tien-An-Men plein bleek hermetisch afgesloten, zodat we niet onder het Mao hoofd konden komen: dag afspraak. De tuinen waren echter mooi. We hebben nog even op de 3 Engelsen gewacht, zo dicht bij de poort als mogelijk was, maar helaas zonder succes.

‘S avonds hebben we in een klein restaurantje gegeten. Dit is een verhaal apart. Omdat we geen woord Chinees en zij geen woord Engels spraken moesten we met gebaren duidelijk maken dat we hetzelfde wilden als onze buren. Dat was een soort kom met water, met in het midden een kolom met kooltjes, die het water aan de kook hield. In het water ging eerst zeewier of zoiets, en kruiden. Daarna moest je zelf reepjes vlees, mie en Chinese kool erin koken: MJAM!

‘S avonds, na eerst nog de was gedaan te hebben, vroeg naar bed gegaan en onmiddellijk in een coma geraakt

by admin | Friday 15 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Donderdag 14 September 1989

Donderdag 14 September

Toen we gisteren wakker werden reden we door een desolaat landschap van begraste heuvels. Ik had niet veel geslapen want mijn Oezbeekse coupe genoten meenden onder het slapen de meest afgrijselijke gorgel en grom geluiden ten gehore te moeten brengen (de barbaren!). In Tsjita gingen ze eruit (om 5 uur in de ochtend). Hun plaatsen werden onmiddellijk ingenomen door een aantal, zo als later zou blijken, noord-Koreanen. Die snurkten niet, maar ontbeten des te luider, om 8 uur. In de tussentijd heb ik dus nog net even een uiltje kunnen knappen.

Om 2 uur ben ik gaan eten, de rest werd daarna ook eindelijk wakker. Onno en ik zijn de Koreanen nog een sigaar aan wezen bieden, wat hooglijk gewaardeerd werd. In ruil kregen we een gesigneerd pingpong balletje, N.Korea\'s bekendste export produkt

.

Onno snijdt de goudse kaas aan...

Een van de twee sprak een heel klein beetje Duits, wat hij in Oost Duitsland had opgepikt. Hij was computer technicus, de ander chemicus. Ze hadden een fabriek in Tsjita bezocht en waren nu op weg naar Pyong Yang. ook de Koreanen verdwenen weer, naar een andere coupé, om plaats te maken voor een Chinees gezin. In de tussentijd zijn we de Russisch-Chinese grens gepasseerd.

In Zabaikalsk (Russische grensplaats) worden onze paspoorten ingenomen en worden we uit de trein gestuurd. Die wordt eerst eens lekker gewassen, en daarna worden de Russische onderstellen vervangen door exemplaren die op de Chinese rails passen.

We wandelen wat en bewonderen de omgeving. ter herinnering aan de \'grote patriottische oorlog\' (=2eW0) staat er een monument met een tank erop. Het is echter verboden dit te fotograferen, want een tank is een strategisch militair object. Onno deed dit natuurlijk toch, en werd vrijwel onmiddellijk door bepet-te mannen omsingeld, die hem bestraffend toespraken.

Verder valt er niets te beleven in dit gat. We vragen ons alleen af waarom ze in hemelsnaam iedereen in vormeloze blokkendozen flats laten wonen, terwijl er toch ruimte genoeg is.

Onno is nog even op verkenning uitgegaan en tegen een soort ijzeren gordijn aangelopen (bamboo curtain?). De rest van de tijd hebben we in de wachtruimte doorgebracht. We kwamen in gesprek met een Chinese professor die terugkwam van een congres in Groningen. Hij was erg vriendelijk en vertelde dat bij Engeland, Frankrijk, Duitsland en Nederland had bezocht. Hij reisde per trein omdat hij het zelf moest betalen en dit de goedkoopste manier van transport is. Helaas had hij in Warschau de trein gemist en daardoor een seminaar in Kiev misgelopen. Hij werkte aan de universiteit van post en telecommunicatie en onderwees toegepaste natuurkunde en optiek. \'Een grote universiteit?\', vroeg ik. \"Nee hoor, zo\'n 4 á 5000 studenten\'. En dat is dan nog maar een van de 50. Op de studentenopstand wilde hij niet ingaan. Na een tijdje mochten we weer in de trein. Het duurde nog een uurtje voor we weer gingen rijden. In totaal hebben we 3 1/2 uur stil gestaan aan de Russische kant van de grens. Na een kwartiertje door niemandsland te hebben gereden kwamen we in Mantsjoerija of Man-Chu-li aan. Dit is de grensplaats in China. Na de grensformaliteiten (o.a. een check op fruit, wat verboden is in te voeren, waarna Onno het rotte gedeelte aan de controleuse aanbied, waardoor ze niet verder gaat zoeken) mochten c.q. moesten we de trein meer uit. We wisselden wat geld en Shelley kocht bier. Na een uurtje mochten we weer instappen en om een uur of 10 pm (Pekingtijd) reden we weer. De avond doorgebracht met lezen, praten en naar Onno\'s partijtje schaak kijken. Hij werd vreselijk ingemaakt door een Deens meisje genaamd Annette, of Mulle (haar bijnaam), die hierbij fiks geholpen werd door Sir Danny. Ze was voor 14 maanden op reis omdat ze niet wist wat ze wilde gaan doen. Ze had een jaar gewerkt om de reis te kunnen betalen, en nu zat ze in de trein, alleen. later op de avond, ik wilde net gaan slapen en had juist m\'n tanden gepoetst, werd ik door Shelley meegetroond naar een party. Er was weer alcohol ingeslagen dus de Vikingen vierden feest. Erg grappig werd het toen er een fles Chinese likeur werd geopend. Het rook smerig en het was absoluut niet te drinken. Nieuw-binnen-gekomen Kenneth werd gepushed om er es een lekkere teug van te nemen, wat hij als stoere Noorman natuurlijk niet op zich liet zitten. Hij liep onmiddellijk paars aan, begon te rochelen, enfin, een half uur later was hij nog niet de oude. Om half vier vond ik het welletjes en zocht m\'n bed op, waar ik in diepe coma bleef tot ongeveer 11 uur \'s morgens. Toen ik half wakker m\'n coupe uitstrompelde werd ik onmiddellijk mee naar de Chinese restauratiewagen gesleept.

Iedereen - inclusief ik - dacht namelijk dat het 12 uur was. Ter plaatse werden we op de werkelijke tijd gewezen, alsmede op het feit dat de lunch pas om 1 uur zou aanvangen.

Gelukkig, nu kon ik me tenminste fatsoenlijk afboenen voor het eten. Om 1 uur gingen we dan

gevieren- Shelley had geen trek - naar de restauratiewagen. Daar aangekomen bleek Valerie haar frase \'ik ben vegetariër - in het Chinees te zijn vergeten en keerde terug, om even later retour te komen in gezelschap van Shelley, die ook geen vlees eet. Voor Onno was het de vuurdoop van het met stokjes eten. Hij sloeg zich er kranig doorheen, om de maaltijd als een waar meester te beëindigen.

by admin | Thursday 14 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Dinsdag 12 September 1989

Dinsdag 12 September.

Pfoeh!, dat was me het nachtje wel. Het begon gisteren avond zo: we hadden besloten om Shelley\'s wodka toch maar aan te spreken (Onno had toen al een halve fles of zo op, gevoerd door enige vikingen). Toen die op was kwamen we op het idee om een blikje vis open te maken. Mijn mes bleek echter niet toereikend, dus ging Ik iets lenen bij onze buren. Die hadden net toevallig een feestje met z\'n 20-en. Ik kreeg iets waarmee Ik het blikje min of meer kon openen, maar ik weet niet wat er verder van geworden is, want niemand schijnt ervan gegeten te hebben. We werden nl. naar binnen getrokken en gedwongen aan glazen met alcoholische Inhoud te nippen. Ik moet hier even bij vertellen dat onze buren scandinaviërs zijn, een volk waar de transsib mee vergeven is. Onze buren zijn Noors, maar stiekem waren er andersoortige vikingen naar binnen geslopen zodat er op het hoogtepunt van het feest zich ongeveer 25 man/vrouw in de kleine 4 persoons coupé moeten hebben opgehouden. Om 12:00 uur werd Danny 25 jaar oud en even daarvoor was Valery gearriveerd. Ze had samen met Oscar, een vreemd Zweeds wezen, een fles champagne en een fles wodka koud gemaakt en was tijgerend van de restauratie wagon naar de onze gekomen. Vreemd deed ze, heel vreemd, haar ogen stonden ondersteboven.

Valery en Oscar voor de trein.

Na wat klachten over het geluidsniveau zijn we naar een andere wagon gegaan waar het feest op dezelfde voet werd voortgezet. (Hier bereikten ons geen klachten over het lawaai. later zou blijken dat de buren Chinezen waren, nog later zou ons duidelijk worden dat deze bevolkingsgroep op het gebied van lawaai wel wat gewend was).

We zongen wat, we dronken wat, etc. etc. later keerden we terug naar onze eigen coupé alwaar een bescheiden party bleek opgezet. Valery was in haar slaapzak gekropen, maar ging af en toe met zak en al aan de wandel. We moesten haar een aantal malen van de gang plukken en weer in bed deponeren. Oscar, duidelijk beschonken, tekende hele rare plaatjes in Shelley\'s psychologie boek. Over Onno zal ik hier niets schrijven want hij heeft me 100 Roebel zwijggeld gegeven. Het was echter niet mis!

Laat naar bed, maar vroeg weer op (half negen. Danny was een dood vogeltje, Valery nog te dronken om al een kater te hebben (volgens Onno zou ze s\'nachts uit het bovenste bed zijn getuimeld en gewoon doorgeslapen zijn). Onno en ik waren kiplekker (dröge bek, zèg!). Shelley hing daar ergens tussen in. Na het ontbijt geslapen tot de lunch, daarna me \'ns lekker afgepoedeld, zo goed en zo kwaad als dat ging bij het wasbakje op het toilet. M\'n scheerapparaat deed het maar half op de stand 110V, terwijl er toch 220 hele volten uit het contact hadden moeten knetteren. Iets frisser en een klein beetje gladder stapte ik de wasruimte weer uit.

De trein bevind zich op dit moment al diep in Siberië. In Ulan Ude stopt hij en doen we nog wat kaarten op de bus. bier komen een aantal Oezbeken in mijn coupé. Ze willen onmiddellijk m\'n walkman en m\'n swatch kopen.

Aan het eind van de middag is dr. Val al weer wat opgeknapt en leest voor uit haar medische encyclopedie, een interessant hoofdstuk, nl. sexuele afwijkingen. Tijdens het avondeten kreeg Danny voor z\'n verjaardag van Daniël een fles Champanski, die we gedrieën (Shelley en Valery willen niet) soldaat maken. het avondmaal is volgens Onno zeer waarschijnlijk Stegosaurus biefstuk en pterodactylus poot, met een glaasje bereklauwensap.

by admin | Tuesday 12 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Maandag 11 September 1989

Wat valt er nou te schrijven over een treinrit? Nou, best nog wel veel, als hij dwars door Siberië voert. Het weer tijdens de reis was goed tot en met gisteren. Maar nadat we Novosibirsk waren gepasseerd word het kouder. Vandaag is het bewolkt en er dreigt regen, en dat is hier en daar ook wel gevallen, zo te zien.

Een paar uur geleden zijn we Krasnojarsk gepasseerd en dus moeten we ongeveer op de helft zijn van onze tocht van Moskou naar Beijing(+/- 4400 KM). We rijden door een heuvelachtig landschap met veel berkenbosjes. Af en toe passeren we een dorpje met verspreidde, veelal houten huisjes, die vaak In vrolijke kleurende met mooie patronen beschilderd zijn. Sommige zijn met prachtige, blank houten mozaïeken bekleedt. Vaak echter zijn de huizen ook erg armoedig. Tijd lijkt weinig grip op dit gebied te hebben, alleen TV antennes en hier en daar een auto of motorfiets verraden de 20e eeuw.

Het is wel duidelijk dat de spoorlijn de voornaamste levensader van Siberië is. langs de lijn zijn overal nederzettingen, waaronder een aantal miljoenensteden als Omsk, Novosibirsk, Tjoemen of Krasnojarsk, die allemaal door de spoorlijn moeten worden gevoed. Dat is goed te merken aan het aantal goederentreinen dat ons tegemoet komt, zo\'n 1 á 2 per 10 minuten.

Gisteren in Novosibirsk afscheid genomen van Igor. Midden in de nacht maakte hij een verlaten indruk op het perron. Hij moest nog een dik uur slepen met zijn bagage voor hij thuis zou zijn. Vooraf hebben we natuurlijk de nog resterende voorraad brandy & bier ter afscheid, soldaat gemaakt. Nu hebben we geen alcohol meer, alleen nog wat voor Danny\'s verjaardag, aanstaande dinsdag.

later op de avond (nacht?) mochten we Daniël, een Zweed uit Gothenburg nog verwelkomen. Hij zag eruit alsof hij net uit de leeuwenkuil was ontsnapt. Hij bleek op de lucht van Valery\'s rum afgekomen te zijn. We lieten hem duidelijk blijken dat we min of meer droog stonden, maar hij kwam niet op het idee om een van zijn 16 flessen champagne te gaan halen. De gier!

Shelley twijfelt nu al een dag of ze de fles wodka die ze voor haar vader heeft gekocht nu open zal maken of niet. Onno fungeert in dit dilemma als duiveltje en moedigt haar vurig aan. Als compromis word besloten de fles ter ere van Danny\'s verjaardag te openen

by admin | Monday 11 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zondag 10 September 1989

Gisteravond was het party time! Het begon zo: ‘s middags kwam lgor, een van mijn coupe genoten ons wat bier brengen, dus toen we \'s avonds een fles Georgische cognac opentrokken nodigden we hem natuurlijk uit. Spreken ging erg moeizaam (‘s middags had ik al een woordenboek-conversatie van ongeveer een uur met hem gehad), maar drinken des te beter! Naarmate de avond vorderde, en de drankvooraad slonk, ging het met het praten trouwens ook beter.

Hij bleek militair, gelegerd in Praag (vandaar het Tsjechische bier), en was voor verlof naar z\'n geboortestad Novosibirsk op weg. Hij bracht nog meer bier en we trokken nog maar een fles cognac open. Wijn kwam er ook bij, vis, kaas, etc. Onnodig te zeggen dat het een gezellige boel werd, en laat en vrolijk gingen we tenslotte naar bed.

Het ontwaken ging de volgende morgen een stuk minder vrolijk. Een door lgor bereid ontbijt van vis, kaas, tomatensap, tezamen met een ferme scheut kersenjenever van het fabrikaat \'Dr. Jelinek\' (geen grap!) hielp me echter in no time weer op de been. Om het feest compleet te maken kwam om 11 uur nog champagne op tafel, om ook de laatste nevelflarden te verjagen.

De rest van de dag werd in relatieve ledigheid doorgebracht. We zijn zojuist de mooie stad Omsk gepasseerd, waar Onno op de foto ging en Kees S. een kaart van tegemoet kan zien (is eigenlijk een kaart van Moskou, maar gepost In Omsk).

De conducteur is een vreselijk vervelend mannetje. Ik mocht m\'n batterijlader niet in het stopcontact steken (STRAF! PJAT ROEBLI!), we mochten geen stuk oud brood tussen het raam steken om het open te houden, we mochten tussen Omsk en Novosibirsk het raam helemáál niet meer open doen vanwege het stof, etcetera, etcetera.

by admin | Sunday 10 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zaterdag 9 September 1989



Ha, eindelijk meer in de trein! Gisteren hebben we afscheid genomen van Bob, Paul en Anija.

\'s Morgens zijn we naar de Nederlandse ambassade (consulaire afdeling) geweest om een visum aanvraag te organiseren voor Paul en Bob. We moesten een uitnodigingsformulier invullen en dit laten ondertekenen door de consul. Met dit formulier zouden Paul en Bob dan bij binnenlandse zaken (v.d. USSR) een uitreispaspoort kunnen aanvragen. Als ze dat hebben, mogen ze zelf de ambassade binnen om een visum aan te vragen voor Nederland.

De consul zou pas ‘s middags om 3 uur aanwezig zijn, dus gingen we de stad maar in om wat te winkelen. Eerst naar de boekhandel op het Kalininprospect, de grootste boekhandel van de soviet unie. Ik kocht een boek met ruimtefoto\'s van de aarde, getiteld: \'Nadzj dom, zemlja\' oftewel \'ons huis, de aarde\". Onno kocht een boek over Siberië en een (land)-kaart van de soviet unie. Daarna naar het postkantoor, waar we ze naar Nederland verstuurden.

In een \'VINO\', wijn winkel kochten we bier, om daarna weer koers te zetten naar het consulaat. Wanneer je in Rusland een taxi nodig hebt, steek je net zo lang je hand omhoog tot er een auto voor je stopt, onderhandel je over de prijs en als je geluk hebt, heb je vervoer. De meeste mensen willen nl. wel wat bijverdienen om de benzine te kunnen betalen.

Zo kwamen we dus op tijd bij het consulaat aan. Daar had zich een mensenmenigte verzameld: Joden, zoals later bleek, die een visum voor Israël kwamen halen. De Nederlandse ambassade fungeert nl. als visum afgifte punt voor Israël, dat zelf geen ambassade in de SU heeft.
We moesten nog ongeveer 1.5 uur wachten voordat de consul arriveerde. Het zetten van de handtekening en stempel koste ongeveer een minuut, zodat we, na naar de uitslag van de verkiezingen te hebben geïnformeerd, snel weer buiten stonden. Daarna nog wat winkels afgelopen en kaas, worst, brood en cognac (brandy) ingeslagen.

We namen weer zo\'n privé taxi naar Paul\'s huis, via allerlei omwegen, want Paul bleek niet precies te weten hoe er te komen per automobiel. (normaal gebruikt hij de metro, die vlak bij zijn huis uitkomt).

We aten vis en dronken bier, gevolgd door wederom een fantastische maaltijd van (frau) Anija. Voor de reis werden we overladen met leeftocht (fruit, vis, meloen (arboes), etc., etc.). We werden er bijkans verlegen van. De afscheidsceremonie duurde ca. 1.5 uur en daarna ging het naar het hotel. Na onze bagage opgespoord te hebben die door overijverige Intoeristers maar vast in de gang bleek te zijn gezet, wachtten we buiten op de dingen die stonden te gebeuren.

We maakten kennis met de andere leden van onze ‘groep\': Shelley en Danny uit de buurt van Leicester, en Vallery, uit Nottingham. Eerst genoemden doen \'asia in 3 weeks\', als gekken van hot naar haar vliegen en treinen. Vallery is een dokter die er zo\'n negen maanden tussenuit knijpt. Ze wil een maand in China blijven, daarna naar Thailand, lndonesie, Australie, Japan, Fiji etc., en dan weer naar huis.

Bob, Paul en Anija mochten gelukkig mee in de bus naar het station, zodat ze ons konden uitwuiven. In de trein bleek dat ik een coupe moest delen met 3 Russen, de rest ging in de naastgelegen coupe. We namen een borrel om het vertrek te vieren, en daarna naar bed, want het was reeds laat.

De volgende morgen (vandaag dus) werd ik om negen uur gewekt door onze tolk Sergei, omdat het tijd zou zijn om te ontbijten. \'BMRLGNRFFT!\', mompelde ik, en draaide me nog \'ns lekker om. De 1.5 uur later toch maar op te staan. Na een uurtje te hebben gebabbeld konden we gaan dineren, wat we dus maar deden.

Om kwart voor drie waren we in Kirov, onze klokken moesten hier voor het eerst een uur verzet worden.

Het landschap varieert niet erg, bossen, dorpjes en bouwland. Het is hier nog vrij dicht bevolkt, maar misschien is dat alleen langs de spoorlijn zo.


by admin | Saturday 9 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Vrijdag 8 September 1989

Ik was nog niet klaar met het betoog van gisteren, dus verder nu.

Na een gezellig samenzijn met diverse spiritualiën moesten we de dames naar de Universiteit brengen. waar ze een slaapplaats hadden gevonden en waar ze voor 10.00 pm terug moesten zijn. Daarna naar Bobs verblijfplaats. Kennisgemaakt met z\'n (aanstaande) vrouw (Ilona, maar dan in het Russisch) en haar zoontje. Ongelooflijk klein behuisd. Een appartement met drie kamers, voor iedere bewoner c.q. gezin een, en een piepklein keukentje. De woon-/slaapkamer is nog kleiner, trouwens. Na een uitermate gezellig en spiritueel verruimend (?) samenzijn via een tochtje door de Arbat-(wijk) naar het hotel terug.

De volgende morgen, voor de duidelijkheid 7 september dus, eerst het treinticket gaan regelen. We kregen te horen dat we naar Belgrad II moesten, net zo\'n hoteltoren als die waar we nu waren, maar gelegen aan de overzijde van de straat. Daar aangekomen werd ons duidelijk gemaakt dat we naar dit hotel moesten verhuizen. Het bleek dat we vanaf nu deel van een groep waren en dus in het hotel voor groepsreizigers, en niet in dat voor individueel reizenden, moesten slapen. Onze gids zou dan om 12.00 uur in de hal zijn en ons onze tickets geven. We hadden ook om 12.00 uur met Olja afgesproken, zodat ik me installeerde in de hal van B. II, en Onno voor B. I ging staan. Om 1u.15 was de gids er. Ik wuifde de excursies weg en besprak hoe het met de tickets zat. We zouden naar het station worden gebracht en daar zouden we dan de kaartjes krijgen.

Naar Onno gegaan, waar de dames echter nog niet waren aangekomen. Met Paul getelefoneerd. Ze hadden opgebeld dat ze niet om 12.00 bij het hotel konden zijn.

Op weg naar Pauls place een grote meloen gekocht om niet met lege handen voor de deur te hoeven staan. We werden dan ook warm onthaald. Toen zijn vriendin thuiskwam begon die onmiddellijk eten te maken, en dat smaakte verrukkelijk. Ons samenzijn valt verder niet te beschrijven, maar was gevuld met muziek, drank, eten, discussies etc. Later nog een rondje Arbat gemaakt, landverovertje gespeeld en om half elf teruggekeerd in het hotel.

by admin | Friday 8 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Donderdag 7 September 1989

Donderdag 7 September

Aah! Zojuist ontbeten en wat midalgan op m\'n nek gesmeerd (uit Onno\'s magic bag). Toen ik vanmorgen de wekker wilde afzetten heb ik namelijk m\'n nek verrekt en dat doet goed zeer!

Gisteren is er veel gebeurd. Allereerst zijn we naar het voucher/ticket bureau gegaan (in het hotel) waar ze natuurlijk niets van ons Transib ticket afwisten. Geprobeerd uit te leggen dat het voucher voor de trein het zelfde was als dat voor het hotel, dat we gisteren afgegeven hadden, maar het scheen niet echt door te dringen. we kregen de raad nog maar eens goed in onze spullen te zoeken en morgen maar terug te komen.
Na deze vermoeiende krachtmeting met het soviet systeem zijn we de stad ingegaan om wat te wandelen. In de platenzaak op het Kalinin prospect werden we benaderd door een louche figuur die de plaat \"Back in the USSR\" van ene \'Pol Makkartniej\' in onze respectievelijke magen wilde splitsen.

Na nog een tijdje gewandeld te hebben kwamen we bij een gebouw met twee voorwereldse stukken geschut ervoor: het museum van de revolutie! We besloten naar binnen te gaan. Lenin stond hier nog stevig (letterlijk) op zijn voetstuk. Het bekijken van de attributen waarmee het volk de macht had gegrepen (geweren, messen, verrekijkers, tractoren, draaibanken) was best interessant en doodde de tijd.
Tank voor het museum van de revolutie.

Onno had in het hotel een briefje voor Olja achter gelaten en we besloten naar het station te gaan maar ze ons (hopelijk) zou staan op te wachten. Toen we daar aankwamen was het nog veel te vroeg en dus besloten we wat te gaan bunkeren. we vonden een soort café met een zelfbedienings systeem. We kwamen uit de rij met een glas zure room, broodjes gevuld met jam en gehakt (deze combinatie natuurlijk niet in 1 broodje) en twee mini hamburgertjes met een of andere massa op basis van gebakken aardappelen. Enfin, genoeg dus om een regiment Nederlandse dienstplichtigen tot muiten te brengen, maar ons smaakte het wel (uitgehongerd, dus rauwe bonen=zoet enzo).

Na onze strotten en de daarmee verbonden organen van voornoemde artikelen te hebben voorzien, zetten we weer koers naar het station. Daar aangekomen speurden we spiedend in het rond naar Olja. Tijdens deze bezigheid werden we lafhartig in de rug aangevallen. Het bleek Paul (Pavel, uit Dombaij). Hij woont sinds enige tijd in Moskou bij zijn vriendin, waarmee hij volgende maand gaat trouwen. We hadden zijn telefoonnummer, maar het opbellen hadden we steeds maar uitgesteld. Op dit punt moet ik ook nog vertellen, dat we door een laatste wijziging (er was geen trein waar nog plaats was op de geplande reisdag) een dag eerder in Moskou waren aangekomen. Onno had aan Olja en blijkbaar ook aan Paul de oorspronkelijke aankomsttijd doorgegeven, vandaar dat bij ons nu hier stond op te wachten.

Paul vertelde dat Bob (Boris, ook uit Dombaij) ook in Moskou was en ieder moment langs kon komen. Dat gebeurde dan ook en er werd flink handen geschud en nieuws uitgewisseld. We wachtten nog een half uur op het evt. Verschijnen van Olja, maar tevergeefs. We besloten op weg naar Paul\'s appartement langs het hotel te gaan en een nieuw briefje met Paul\'s adres en telefoon nummer achter te laten. Paul bleek ingetrokken bij de ouders van Anija, zijn vriendin. Hier werden we overladen met hapjes en drank. De meegebrachte sigaren vielen zeer in de smaak.



Onno, Bob en Paul met vissen


Op een gegeven moment gaat de telefoon. Anija neemt op en geeft de hoorn aan Onno: Olja aan het apparaat. De lijn verbrak echter na enkele seconden. Tien minuten later belde ze terug en Onno maakt een afspraak om ze op te pikken. Na verloop van tamelijk lange tijd komen ze (Paul & Onno) terug in gezelschap van Olja en haar vriendin Ella (waarmee we haar het jaar daarvoor in Sochi aan de zwarte zee hadden ontmoet). Ze vertelde dat ze het hotel in waren gekomen door zich voor te doen als journalistes, die ons kwamen interviewen.

by admin | Thursday 7 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Dinsdag 5 September 1989

(14:00 pm.)

Dit is alweer de 3e dag van onze trip en we bevinden ons thans in een 1e klas coupe in de trein van Berlijn naar Moskou.

De coupe is klein, maar heel fijn. Twee bedden boven elkaar, met de mogelijkheid om er nog een derde tussen te klappen, hoogstwaarschijnlijk bedoeld voor kleine kinderen, gezien de ruimte die je dan overhoudt. Elke wagon heeft z\'n eigen conducteur die water kookt, koffie en thee zet, de bedden opmaakt en de coupe op slot draait als we even onze benen willen strekken. De hele morgen en middag geslapen (ik in ieder geval wel, Onno wat minder, geloof ik). ‘s Avonds werden we weer wat wakkerder en in Brest hebben we ongeveer 1.5 uur rondgewandeld.

Voor we daar aankwamen waren we al voorbereid op de komst van een Intourist dame, die ons daar zou verwelkomen. Dat klopte inderdaad en ze zou ons wel eens even helpen met het wisselen van valuta. Ze vond het wel vreemd dat we maar 2ODM wisselden en probeerde ons tevergeefs tot het wisselen van grotere bedragen te bewegen. Gelukkig was dat de enige bemoeienis van haar, en mochten we het verder zelf uitzoeken. In de troosteloze vertrekhal hing een tv waar een programma met speelfilm fragmenten werd vertoont. Verder kochten we koeken en limonade in een buffet dat met de enigszins overdreven naam \'Restaurant\' getooid ging.

Na 1.5 uur was de trein blijkbaar van onderstellen met de juiste maat assen voorzien want we mochten weer instappen. Omdat we overgingen op Moskou tijd (+1) was het alweer half vier. Als roosjes vielen we in slaap, om om respectievelijk 11:30 (ik) en 12:30 (Onno) weer te ontwaken. Daarna dus gegeten en nu zit Onno te lezen en ik dit stukje te schrijven.

(23:30 uur.)
Zo, inmiddels in het hotel, wat een stuk makkelijker schrijft dan in zo\'n rammelende en schuddende trein. Om half zeven zijn we hier aangekomen. De trein had bijna 3 uur vertraging opgelopen, volgens Onno het gevolg van het feit dat de route van de trein door Polen had gevoerd. Op \'Bieloruskiie Vakzal\' werden we opgewacht door een tandeloos, zenuwachtig mannetje, die zich na kennismaking onmiddellijk weer uit de voeten maakte om nog iemand anders op te gaan halen. Enige ogenblikken later keerde hij, in gezelschap van een bepakte en bezakte Duitser, weer terug. We werden in een zwarte Wolga gedirigeerd, die ons naar hotel 'Belgrad' bracht.



Hotel Belgrad


In onze kamer aangekomen hebben we toen de goede afloop van plan 1 gevierd met een drankje en een sigaar uit eigen doos, waarna we naar buiten togen, teneinde onze -lege- magen met het een en ander te gaan vullen. Na wat gezoek een KAFE gevonden waar wat warms geserveerd werd. de kwaliteit was goed: lekkere tomaten en vlees in een soep van aardappelen, die aangenaam gekruid was. De rekening was er dan ook naar: 21 Roebel, ongeveer 70,- volgens de staatskoers (en 5,- volgens de onze). De big boss wees echter triomfantelijk op de spijs & prijs kaart bij de ingang van zijn etablissement zodat we een bedrag betaalden maar de doorsnee Rus twee dagen voor moet ploeteren.

Na nog een rondje Rode Plein gemaakt te hebben keerden we terug naar het hotel. In de bar had ik ‘s middags iemand bier zien drinken, dus vol goede moed bestelde ik Dwa Plva. \'Njet!\' was het antwoord vanachter de toog, net alsop de vraag naar wijn, die ik daarna stelde. We hadden de keus tussen frambozenlimonade en koffie, en het werd dus het laatste. Onno begint een brief te schrijven en ik vertrek naar onze kamer om hetzelfde te doen, na me eerst es lekker gedouched te hebben. Tegen de tijd dat ik dit stukje af heb heeft Onno hetzelfde gedaan en doet nu de was.

by admin | Tuesday 5 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Maandag 4 September 1989

(03:40 am.)

Scenario: Mc.D. op de Kurfurstendamm. Onno slaapt bijna en ik hou me wakker met het schrijven van dit stukje. De avond en nacht na het vertrek uit Rotterdam hebben we gevuld door ons in het spetterende Berlijnse nachtleven te storten. Allereerst gegeten op een plaats waar volgens Onno een Braziliaans eethuis moest zijn, maar wat nu een Spaans eet-tablishement blijkt te zijn. Met z\'n tweeën Paella naar binnen gewerkt en tot op beden nog geen heftige maag en/of darm klachten. Daarna naar de \'Klo-bar\'! Reptielen, (vogel)spinnen, masturberende dwergjes, degenslikker, man-met-de-hamer en nog veel meer vreemde dingen en geluiden. En natuurlijk bier! Daarna \'n stukje gelopen naar café Hardenberg (\'n soort Dizzy). lekker hefe geheven tot sluitingstijd (al om 12:00 uur). Daarna de \'Irish Pub\' ingedoken. Een raar Frans/Noord Afrikaans type begon tegen ons aan te lullen in gebrekkig Nederlands. Had volgens zeggen in Casa Rosso en de Buldog als portier gewerkt. Praatjes genoeg. Voor het opschrijven van een paar zinnetjes in correct Nederlands kregen we toch een biertje. Bierviltjes geschreven en verstuurd naar diverse personen.

De 03:00 uur ging ook dit bolwerk van nachtbraken dicht, vandaar dat we nu in dit fastfood paleis rondhangen. Ikzelf ben inmiddels redelijk wakker, maar Onno slaapt de slaap der onschuldigen (onbegrijpelijk!).

Hoe nu verder? Om half vijf gaat het station meer open en om 10 voor 8 vertrekt onze trein naar Moskou.

Berlijn is een tamelijk zielloos geval. het centrum wordt beheerst door glas & moderne gebouwen, met de Gedaechtniskirche als een macaber monument ertussen in. In tegenstelling tot met b.v. Muenchen is niet de moeite genomen het centrum in oude eer te herstellen. Het is net Rotterdam, alleen zijn er bier wat meer kroegen in het centrum. Creepy peoples op straat, maar dat heb je overal. Een stel bedelt op het plein voor de Gedaechtniskirche. Als iemand \'Fuck-off\" tegen het meisje roept, beloont ze hem met een scheldkanonnade. Ondertussen probeert de jongen Onno 40pf te ontfutselen. \'Ja gabaroepa Russkiie\' beweert Onno, de jongen verbluft achterlatend. We proberen wat foto\'s met lange sluitertijden te maken, wat Onno in een aantal fotogenieke poses brengt.

Straks gaan we naar het station.

by admin | Monday 4 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Zondag 3 September 1989

Ik bevind me momenteel in een overvolle coupe, in een Oostduitse trein, ergens in (west)Duitsland. Om 9.22 u zijn we uit Rotterdam-west vertrokken, uitgezwaaid door Janette en Yvonne. De reis begon met wat strubbelingen met een stuk of wat Engelse hooligans, die onze coupe bezet hielden (we hadden gereserveerde plaatsen.), maar dat probleem werd na ongeveer een uur opgelost door twee kloeke Nederlandse conducteurs.

Ondanks het feit dat dit een internationale trein is, stopt-tie in elk gat. Het schiet dus niet erg op. In de coupe bevinden zich -buiten ons tweeën - nog 5 lieden: 2 Duitse jongens die een fietsvakantie door Nederland achter de rug hebben, nog een (erg babbelzieke) Duitser, een Colombiaan die in Minsk natuurkunde studeert, en een struise Duitse, min of meer jonge, dame, die gereserveerd had en dus de prater naar een plaats op de andere bank dwong. (Eigenlijk had bij eruit gemoeten, maar ja, hij deelt lekkere kaakjes)

Nog ongeveer 5 uur naar Berlin.

by admin | Sunday 3 September 1989 0:00am | China 1989 | permalink | 0 comments

Blog

Welkom op het oude heer weblog.

Contact

Kalender

« December 2018 »
MTWTFSS
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

Zoek

 

Recent Toegevoegd

  • Orientale Orientatie Trip
    1989-10-10 00:07:01
  • Maandag 9 October 1989
    1989-10-09 00:00:00
  • Zondag 8 October 1989
    1989-10-08 00:00:00
  • Zaterdag 7 October 1989
    1989-10-07 00:00:00
  • Vrijdag 6 October 1989
    1989-10-06 00:00:00
  • Donderdag 5 October 1989
    1989-10-05 00:00:00
  • Woensdag 4 October 1989
    1989-10-04 00:00:00
  • Dinsdag 3 Oktober 1989
    1989-10-03 00:00:00
  • Maandag 2 October 1989
    1989-10-02 00:00:00
  • Zondag 1 October 1989
    1989-10-01 00:00:00
  • Zaterdag 30 September
    1989-09-30 00:00:00
  • Vrijdag 29 September 1989
    1989-09-29 00:00:00
  • Donderdag 28 September 1989
    1989-09-28 00:00:00
  • Woensdag 27 September 1989
    1989-09-27 00:00:00
  • Dinsdag 26 September 1989
    1989-09-26 00:00:00
  • Maandag 25 September 1989
    1989-09-25 00:00:00
  • Zondag 24 September 1989
    1989-09-24 00:00:00
  • Zaterdag 23 September
    1989-09-23 00:00:00
  • Donderdag 21 September 1989
    1989-09-21 00:00:00
  • Woensdag 20 September 1989
    1989-09-20 00:00:00
  • Dinsdag 19 September 1989
    1989-09-19 00:00:00
  • Zondag 17 September 1989
    1989-09-17 00:00:00
  • Zaterdag, 16 September 1989
    1989-09-16 00:00:00
  • Vrijdag 15 September 1989
    1989-09-15 00:00:00
  • Donderdag 14 September 1989
    1989-09-14 00:00:00
  • Dinsdag 12 September 1989
    1989-09-12 00:00:00
  • Maandag 11 September 1989
    1989-09-11 00:00:00
  • Zondag 10 September 1989
    1989-09-10 00:00:00
  • Zaterdag 9 September 1989
    1989-09-09 00:00:00
  • Vrijdag 8 September 1989
    1989-09-08 00:00:00
  • Donderdag 7 September 1989
    1989-09-07 00:00:00
  • Dinsdag 5 September 1989
    1989-09-05 00:00:00
  • Maandag 4 September 1989
    1989-09-04 00:00:00
  • Zondag 3 September 1989
    1989-09-03 00:00:00
  • Categorieën